قرائت كرد : « وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ ؛ « 1 » بگو : عمل كنيد كه خدا ، پيامبرش و مؤمنان كار شما را مىبينند . » امام گفت : آيه اين‌طور نيست ، بلكه / و المأمونون / بوده و مأمونون ما هستيم . » « 2 » اين روايت - بر فرض صحت - مؤمنين را تفسير مىكند كه منظور از آن ، مؤمنان مسؤولند ؛ يعنى مؤمنانى كه مسؤوليت امت اسلامى به دوششان نهاده شده نه همهء مؤمنان ، هرچند همگان به نوعى مسؤولند . و شكى نيست كه مسؤولان امت ، كسانى هستند كه بر جان ، مال ، ناموس و آبروى مردم ، امين مىباشند و چنين كسانى جز مشعل داران هدايت ؛ يعنى امامان معصوم عليهم السّلام نخواهند بود . علّامهء مجلسى مىگويد : « معناى سخن امام اين است كه منظور از مؤمنان در اين‌جا افرادى در مقابل كافران نيست تا همهء مؤمنان را شامل شود ، بلكه منظور ، مؤمنان كامل است ؛ همانان كه از خطاها در امان و از لغزشها به دورند و آنان امامان معصوم عليهم السّلام مىباشند . » « 3 » دستهء دوم : رواياتى است كه در آغاز اين فصل به آن اشاره كرديم ؛ يعنى رواياتى كه - از طريق آحاد - برخى قرائتهاى منسوب به بعضى امامان را بازگو مىكند كه با قرائت عموم مسلمانان تفاوت دارد و گاهى با بعضى قرائتهاى شاذ و نادر هماهنگ است . پيش از اين گفتيم : اولا ، اين اخبار حجّيت ندارند چون قرآن فقط با تواتر ثابت مىشود نه با خبر واحد . ثانيا ، هيچ‌گاه اختلاف قرائت ، دليل اختلاف در نص وحى نمىشود ، چرا كه

--> ( 1 ) . توبه ( 9 ) آيهء 105 . ( 2 ) . كافى ، ج 1 ، ص 424 ، شمارهء 62 . ( 3 ) . مرآت العقول ، ج 5 ، ص 79 .