و اين اشتباه عجيبى است ، چون كسى كه از تفسير ماهيار نقل مىكند ، سيد شرف الدين استرابادى در كتاب « تأويل الآيات الظاهره » است ، اما كتاب « تأويل الآيات الباهره » يك ترجمهء فارسى ناقص از كتاب شرف الدين است كه توسط شيخ « محمد تقى » معروف به « آقا نجفى اصفهانى » ( متوفاى 1332 ه . ق . ) انجام شده ، چنان‌كه در خاتمهء كتاب « 1 » به آن تصريح نموده است . اينك به‌طور خلاصه مهمترين روايات مورد استناد نورى را ارزيابى مىكنيم . هزارويك حديث ! محدّث نورى براى اثبات تحريف ، 1122 روايت گردآورى كرده است كه 61 روايت - به پندار او - به‌طور عموم دلالت بر تحريف دارد و 1061 روايت هم مخصوصا موارد تحريف را بازگو مىكند ولى بيشتر قريب به اتفاق آن را از منابع بىسند و بىاعتبار - كه نمونه‌هايى از آن را در مبحث قبل يادآور شديم - نقل كرده ؛ كتابها و رساله‌هايى كه مجهول مىباشند يا ناقص شده‌اند و يا اصولا دروغين ، ساختگى و بىپايه‌اند . رواياتى كه از اين منابع نقل نموده نزديك 815 روايت است . هرگاه اين روايات را كنار بگذاريم 307 حديث باقى مىماند . و خيلى از اين روايات باقيمانده دربارهء اختلاف قرائتهاست ، بويژه آنچه از مجمع البيان نقل شده كه نزديك 107 مورد است . به نمونه‌هايى از اين روايات توجه كنيد : الف ) نقل مىكند : حضرت على عليه السّلام « فوسطن » در آيهء 5 سورهء عاديات را « فوسّطن » با تشديد سين قرائت نمود . ب ) مىگويد : پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و عروة بن زبير در يك روايت در آيهء سوم سورهء ضحى

--> ( 1 ) . مىنويسد : شب جمعه ، سيزدهم جمادى الاولى ، سال 1297 ه . ق . ترجمهء اين كتاب مستطاب پايان يافت .