خداوند كريم مىفرمايد : « إِخْواناً عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ ؛ « 1 » همه برادرند و بر تختها روبه‌روى يكديگر قرار دارند » « قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ؛ « 2 » بگو ! چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده و روزىهاى پاكيزه را ، حرام كرده است ؟ » . در عين حال مىفرمايد : « وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ؛ « 3 » هركس از حدود الهى تجاوز كند به خويشتن ستم كرده است » زيرا هركس پا از گليم خود درازتر كند ديگران هم به حريم او تجاوز خواهند كرد . در نتيجه ، زندگى انسان ، تبديل به جهنمى سوزان مىشود كه بىنظمى و هرج‌ومرج شديد ، سراسر آن را فرا خواهد گرفت چنان‌كه خداوند مىفرمايد : « ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ ؛ « 4 » فساد ، در خشكى و دريا به دليل كارهايى كه مردم انجام داده‌اند آشكار شده است . » امام صادق عليه السّلام نيز مىفرمايد : « انّ اللّه جعل لكلّ شىء حدا و لمن جاوز الحدّ حدّا ؛ ) « 5 » خداوند براى هرچيزى حدّ و مرزى قرار داده و براى كسى كه از حدّ بگذرد نيز حدّ و كيفرى قرار داده است . » درست است كه انسان آفريده شده تا آزادانه زندگى كند ، ولى آزادى ، رهايى از هر قيد و بند نيست ، بلكه آزادى به‌معناى امكان بهره‌بردارى از حقوق خويشتن است ؛ همان حقوقى كه قانون شرع مقدس ، حدود آن را مشخص مىكند . بنابراين ، بهره‌ورى از لذّتهاى زندگى در چارچوب قانون ، موهبتى الهى است با

--> ( 1 ) . حجر ( 15 ) آيهء 47 . ( 2 ) . اعراف ( 7 ) آيه 32 . ( 3 ) . طلاق ( 65 ) آيهء 1 . ( 4 ) . روم ( 30 ) آيهء 41 . ( 5 ) . وسائل الشيعه ، ج 18 ، ص 310 ، شمارهء 3 .