علامهء محقق « فخر الاسلام » تشكيك‌هاى فنى و تاريخى ، به درستى استناد انجيلها وارد ساخته كه آن را از تعداد بىشمارى از پيشينيان مسيحيّت نقل مىكند . « 1 » « پاستيس » مىگويد : « اين عهد جديد نه تأليف حضرت مسيح است و نه تأليف حواريون او ، بلكه شخصى ناشناس اين كتابها را نوشته و به حواريون عيسى و شاگردان آنها نسبت داده است . » فخر الاسلام به دنبال اين سخن مىگويد : « وى كه از محققان فرقهء « مانيكيز » و از دانشمندان قرن چهارم است به حقيقت پى برده و حق مطلب را ادا كرده و شايد آن شخص ناشناس از دشمنان حضرت مسيح و مادر صدّيقه‌اش بوده است ، چرا كه در اين كتابها ، ناسزاها و ناشايستهايى را به آنان نسبت داده - كه [ تنها از دشمنان ساخته است ] - خدا رسوايش كند و از رحمت خويش دور سازد . » « 2 » اين بود سرگذشت « عهدين » در طول تاريخ . بنابراين بطور مسلّم اصل عهدين باقى نمانده و آنچه در دست است فرع آن مىباشد ؛ يعنى تنها ترجمه‌ها و پاره‌اى از تعليمات دينى كه در لابه‌لاى نقل رويدادهاى تاريخى گنجانده شده است . در نتيجه ، موضوعى براى تحريف نمانده تا قائلان به لزوم همگونى بين رخدادهاى گذشته و حال ، آن را مطرح كنند و قرآن را با آن بسنجند . همگونى رويدادها در گذشته و حال اكنون نوبت به اين بحث رسيده كه بدانيم منظور از همگونى حوادث گذشته و حال چيست ؟ پيداست شيوه‌هاى زندگى ، بستگى به شرايط ، زمينه‌ها و اوضاع و احوال هردوره و عصرى دارد كه برحسب تفاوت اجتماعات گوناگون ، در طول

--> ( 1 ) . انيس الاعلام ، ج 2 ، ص 61 - 67 . ( 2 ) . همان ، ج 2 ، ص 72 .