العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

315

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

آميخته گرديد ، داراى چيزهائى مانند يك ديگر و حالاتى ضد يك ديگر و خلطهائى كه از هم جدا مىباشد از گرمى و سردى ، ترى و خشكى ، اندوه و شادمانى . خداوند متعال امانت خود را از فرشتگان خواست و انجام عهد و پيمانى كه با ايشان بسته بود خواست كه براى سجده‌ى آدم حاضر شوند و فروتنى در برابر عظمت و بزرگى او كنند . سپس خداى تعالى فرمود : براى آدم سجده كنيد همه سجده نمودند جز شيطان و مانندهايش كه او را غرور و نخوت فرا گرفت و بدبختى بر او پيروز شد و خود را بواسطه‌ى اينكه از آتش آفريده شده بزرگ برشمرد و آدم را كه از گل خشك آفريده شده كوچك دانست خداوند او را مهلت داد تا خشم او شامل حالش گردد براى اينكه آزمايش او تمام شود و نيز وعده‌اى كه به او داده بپايان رسد پس فرمود تو از جمله‌ى مهلت داده‌شدگانى تا روز معلوم . 8 - و از جمله سخنرانى آن حضرت است سپاس ويژه‌ى خدائيست كه كارهاى پنهان را ميداند ، نشان‌هاى آشكارا بر هستى او دلالت مىكند ، ديدن او با چشم محال است ، چشم كسى كه او را نديده و دل كسى كه هستى او را دانسته بذاتش پى نميبرد . در بلندى برترى دارد و چيزى از او بالاتر نيست و در نزديكى نزديك است و چيزى به نزديكى او نيست ، بلندى او وى را از آفريدگانش دور نميسازد و نزديكى او نيز او را با آفريدگانش برابر در مكانى نميكند ، خردها پى باندازه‌ى صفت او نميبرند ولى آنها را خدا از شناختن باندازه‌ى لازم باز نداشته او خدائيست كه گواهى ميدهند براى او نشانه‌هاى وجود بر اقرار دل منكر ، او بالاتر است از گفتار آنهائى كه او را بخلق تشبيه ميكنند و كسانى كه او را انكار مىنمايند . 9 - و از سخنرانيهاى آن حضرت است سپاس خداوندى را كه هيچ صفتى بر صفت ديگر او پيشى نگرفته است ،