باب - 9 وصيت و سفارش امير المؤمنين براى امام حسين ( ع ) پسرم ترا وصيت ميكنم بپرهيز كارى در حال فقر و ثروت و به سخن حق در حال خوشنودى و خشم و ميانه روى در حال نياز و بىنيازى ، دادگرى بر دوست و دشمن بكردار در حال شادمانى و كسالت ، خوشنودى از خدا در حال سختى و آسانى . پسرم ! نيست بدى پس از آن بهشت بواسطه شر ديگر و نيست خوبى بعد از آن آتش به خوبى و هر نعمتى در برابر بهشت كوچك است و هر بلائى در برابر جهنم سلامتى است . بدان اى پسرم كه هر كس زشتى خويش را به بيند بزشتى ديگرى نپردازد ، هر كس برهنه‌ى لباس پرهيزكارى شود به هيچ لباسى پوشيده نگردد ، هر كس به قسمت خدا خوشنود شود بر آنچه كه از دست دهد افسرده نخواهد شد ، هر كس شمشير ستم را از نيام كشد خودش به آن كشته گردد ، هر كس چاهى براى برادرش بكند خود در آن افتد ، هر كس به درد پرده‌ى ديگرى را پرده‌ى ناموسش دريده شود هر كس از گناه خود فراموش كند گناه ديگرى را بزرگ شمارد ، هر كس رنج كارها را كشد نابود گردد ، هر كس در آب فرو رود غرق گردد ، هر كس رأى خودش ببيند گمراه گردد ؟ هر كس خود را بخردش بىنياز بيند بلغزد ، هر كس خويش را بزرگ شمارد خوار گردد ، هر كس آميزش با دانشمندان كند