روزى دو قسم است : بخشى را تو ميجوئى و بخشى ترا ميجويد كه اگر دنبالش هم نروى مىآيد بدان كه روزگار دگرگونيها دارد ، مباش از كسانى كه آن را نكوهش‌كننده‌اند و بهانه آن در پيش مردم اندك مىشود ، چقدر زشت است فروتنى هنگام حاجت و ستم هنگام بىنيازى ، همانا از دنيا همانست براى تو كه اصلاح آخرت كرده‌اى ، در راه حق انفاق كن براى ديگرى پس انداز منما ، اگر بنا باشد به آنچه كه از دست داده‌اى بيتابى كنى پس بيتابى كن هر چه كه به تو نرسيده است ، بر آنچه نبوده براى آنچه بوده استدلال مكن زيرا كه كارها به يكديگر همانندند ، صاحب نعمت را ناسپاسى مكن زيرا كه ناسپاسى نعمت از مرضهاى كفر است و پوزش طلب ، نبوده باش از آنان كه از اندرز فائده نميبرند زيرا كه خردمند بهره ميبرد بادب و چهارپايان پند نميگيرند مگر بكتك حقشناسى كن براى كسى كه حق ترا ميشناسد بلند پايه باشد يا پست ، اندوه‌هاى وارده را با شكيبائى و يقين از خود بران ، آنكه ميانه روى را واگذارد ستم كرده بهترين بهره‌ى مرد قناعت است ، بدترين همنشين مرد حسد است ، در نااميدى زياده روى است ، بخل نكوهش را ميكشاند همراه بايد مناسب باشد ، دوست كسى است كه عيبت را بگويد هواپرستى شريك كوريست ، از سازگارى ايستادن هنگام سرگردانيست . بهترين دوركننده‌ى اندوه يقين است ، سرانجام دروغ نكوهش است ، سلامتى در راستى است ، سرانجام دروغ بد سرانجامى است ، چه بسا دورى نزديكتر از نزديك است ، چه بسا نزديكى دور تر از دور است ، غريب كسى است كه دوستى ندارد بدگمانى ترا از دوست جدا نكند ، كسى كه تب كند معالجه شود ، كسى كه از حق تجاوز كند مسيرش تنگ مىشود ، هر كس بمنزلت خويش اكتفا كند دوامش بيشتر است . نيكوخوئيست كريم بودن ، سرزنش‌ترين سرزنشها ستم در وقت قدرت است ، شرم وسيله‌اى بسوى همه‌ى نيكيهاست ، محكم‌ترين دستگيره‌ها پرهيزكارى است ، بهترين وسيله‌اى كه تو بدست آورى وسيله ميان تو و خداست ، آنكه