خوب كردند و خريدند آخرت را به دنيا و كام‌جوشدند بزندگى هميشه و سعادت سرمديه و بهم سفارش كنند در بارهء حق پايدار انكار ناپذير عقيده باشد يا كردار و بهم سفارش كنند بشكيبائى از گناهان و بر طاعت و بر آسيبها . در اكمال صدوق است از امام صادق عليه السّلام كه عصر خروج امام قائم عليه السّلام است و آدم زيانكار دشمنان ما باشند جز آنان كه گرويدند بآيات ما و كارهاى خوب كردند بهمراهان يا برادران خود بهم سفارش كردند در باره حق امامت و بهم سفارش كردند بشكيبائى در معاشرت مخالفان . و بقول على بن ابراهيم جز آنان كه گرويدند بولايت امير مؤمنان و سفارش كردند به حق فرزندان خود و جانشينانشان بولايت ائمه و بهم سفارش كردند بدان و صبر كردند بر آن . و در مجمع البيان ( ج 10 ص 536 ) از على عليه السّلام و بروايت على بن ابراهيم از امام صادق عليه السّلام كه پس از « لفى خسر » قرائت كرد نه و انه فيه الى آخر الدهر : و راستى آدمى در آنست تا پايان روزگار . اخبار باب 1 - علل الشرائع ( ج 2 ص 219 ) بسندش از امام صادق عليه السّلام كه همانا مؤمن را مؤمن ناميدند براى اينكه از طرف خدا امان ميدهد و امان او اجازه مىشود ( يعنى ميتواند شفاعت گنهكار كند ) بيان : يعنى دعا مىكند و شفاعت مىكند براى ديگرى در دنيا و آخرت و از او پذيرفته است و مقبول و بيايد كه همان مخصوص بشفاعت است . 2 - المحاسن ( 329 ) بسندش از امام صادق عليه السّلام كه بسنان بن طريف فرمود : چرا مؤمن را مؤمن ناميدند ؟ گويد : گفتم نميدانم جز اينكه ايمان دارد بدان چه از نزد خدا آمده فرمود : راست گفتى و چنين نيست كه مؤمن را مؤمن ناميدند گفتم : پس چرا او را مؤمن ناميدند ؟ فرمود : چون در روز قيامت از طرف خدا امان ميدهد