نائينى ، محمد حسين ، فوائد الاصول ، ج 3 ، ص 116 . فاضل لنكرانى ، محمد ، كفاية الاصول ، ج 5 ، ص 23 . مشكينى ، على ، اصطلاحات الاصول ، ص 149 . حيدرى ، على نقى ، اصول الاستنباط ، ص 251 . آخوند خراسانى ، محمد كاظم بن حسين ، كفاية الاصول ، ص 411 . معيار مخالفت عامه بحث از تعيين ملاك مخالفت با عامه علماى اصول در اينكه ملاك مخالفت با عامه ، مخالفت با اخبار منقول از آنها است يا مخالفت با فتاواى آنها و يا هر دو ، اختلاف دارند . در صورتى كه ملاك مخالفت عامه ، مخالفت با فتاواى ايشان باشد ، اين بحث پيش مىآيد كه آيا مخالفت با همه ملاك است يا با بخشى از آنها ؛ عده‌اى معتقدند كه ظاهر اخبار ، مخالفت با جميع عامه را مىرساند . در كتاب « مفاتيح الاصول » آمده است : « فهل المعتبر المخالفة لجميع العامة او لا ، بل يكفى المخالفة لطائفة منهم كالحنفية و الشافعية و المالكية و الحنبلية ظاهر اكثر الاخبار المتقدمة الاول . . . » . « 1 » نكته : ملاك در مخالفت با عامه ، مجرد مخالفت است چه مخالفت كلى و چه جزئى به شرط آنكه در خبر موافق عامه قرينه‌اى بر تقيه نباشد . « 2 » صدر ، محمد باقر ، بحوث فى علم الاصول ، ج 7 ، ص 358 . حكيم ، محمد سعيد ، المحكم فى اصول الفقه ، ج 6 ، ص ( 192 - 191 ) . مغيّا شىء داراى غايت معيّن مغيّا ، چيزى است كه براى آن غايتى معين شده است ؛ به بيان ديگر ، مرجع غايت و آن چيزى كه غايت ، انتهاى آن را مشخص مىنمايد ، مغيّا نام دارد . براى مثال ؛ در آيه شريفه : أَتِمُّوا الصِّيامَ إِلَى اللَّيْلِ « 1 * » كلمه « الصيام » مغيّا است و كلمه « الليل » غايت آن را معين مىكند . « الى » ادات غايت و « اتموا » حكم مغيّا است . مغيّا از اركان جمله غائيه است و آن ، مجموعه‌اى است كه داراى مغيّا ، ادات غايت ، غايت و حكم مىباشد . مغيّا در جمله غائيه به جمله يا كلمه‌اى مىگويند كه پيش از ادات غايت ( الى و حتى ) آمده است . نكته : در اينكه غايت در حكم مغيّا داخل است يا خير ، ميان اصولىها اختلاف است . نيز ر . ك : مفهوم غايت . محمدى ، على ، شرح اصول فقه ، ج 1 ، ص 265 . حيدر ، محمد صنقور على ، المعجم الاصولى ، ص 784 . سبحانى تبريزى ، جعفر ، الموجز فى اصول الفقه ، ص 167 . خمينى ، روح الله ، تهذيب الاصول ، ج 1 ، ص 456 . خمينى ، روح الله ، مناهج الوصول الى علم الاصول ، ج 2 ، ص 222 . ذهنى تهرانى ، محمد جواد ، تحرير الفصول ، ج 3 ، ص 1701 . مظفر ، محمد رضا ، اصول الفقه ، ج 1 ، ص 125 . خويى ، ابو القاسم ، محاضرات فى اصول الفقه ، ج 5 ، ص 136 . آخوند خراسانى ، محمد كاظم بن حسين ، كفاية الاصول ، ص 246 . عراقى ، ضياء الدين ، نهاية الافكار ، ج 1 ، ص ( 498 - 497 ) . مكارم شيرازى ، ناصر ، انوار الاصول ، ج 2 ، ص 63 . [ مفاد ] مفاد اسما ر . ك : معانى اسما مفاد افعال ر . ك : معانى افعال مفاد حروف ر . ك : معانى حروف مفاد صيغه نهى ر . ك : معانى صيغه نهى مفاد ماده امر ر . ك : معانى ماده امر مفاد هيئت امر ر . ك : معانى صيغه امر مفاسد اسباب تفويت مصالح مرتبط با مقاصد شرع چيزهايى كه سبب از بين رفتن مصالح مربوط به مقاصد شرع دين ، نفس ، عقل ، نسل يا مال مىگردد ، مفاسد نام دارد ، به گونه‌اى كه دفع اين مفاسد خود از مصاديق مصلحت است . در كتاب « اصول الفقه الاسلامى » آمده است : « فكل ما يتضمن حفظ هذه الاصول الخمسة فهو مصلحة و كل ما يفوت هذه الاصول فهو مفسدة و دفعهما مصلحة » . « 1 - » غزالى ، محمد بن محمد ، المستصفى من علم الاصول ( به ضميمه فواتح الرحموت بشرح مسلم الثبوت ) ، ج 1 ، ص 287 .

--> ( 1 ) . مجاهد ، محمد بن على ، مفاتيح الاصول ، ص 717 . ( 2 ) . نائينى ، محمد حسين ، فوائد الاصول ، ج 4 ، ص 791 . ( 1 * ) . بقرة ( 2 ) ، آيه 187 . ( 1 - ) . زحيلى ، وهبه ، اصول الفقه الاسلامى ، ج 2 ، ص 756 .