همچنين مىفرمايد : « وَ احَدِّرُكُمْ اهْلَ النِّفاقِ ، فَانَّهُمُ الضَّالُّونَ الْمُضِلُّونَ وَ الزَّالُّونَ الْمُزِلُّونَ يَتَلَوَّنُونَ الْواناً » « 1 » من شما ملّت را ، از منافقان مىترسانم ، زيرا اين طايفه هم خودشان گمراهند ، و هم ديگران را به گمراهى مىكشند ، هم خودشان خلافكار و خطا كارند ، و هم ديگران را به خطا و خلاف وا مىدارند و خود را به رنگهاى گوناگون جلوه مىدهند . اگر گروهى از منافقان عليه امام يا جانشين ايشان خروج كنند ، واجب است با آنها بجنگيد ، و تأخير انداختن جنگ گناه كبيره است و بايد با آنها جنگيد تا كشته شوند و يا به اطاعت امام تن در دهند . اگر داراى تشكيلات هستند ، جايز است مجروحان آنها را كشته ، فراريانشان تعقيب كرده و اسيرانشان را كشت ، و اگر تشكيلات ندارند يا تشكيلات آنها متلاشى شده ، مجروحشان كشته نمىشود ، و فرارى ايشان تعقيب نمىشود و اسيرانشان هم كشته نمىشوند ، چون هدف متلاشى شدن تشكيلات و گروه آنهاست و زمانى كه اين هدف تأمين شده ، نيازى به كشتن مجروح و اسير و تعقيب فرارى آنها نيست . « 2 » ولى اگر داراى تشكيلات نباشند و به جنگ هم نپردازند ( تنها عقيدهء خود را تبليغ كنند ) در اين صورت بايد آنها را به پذيرش حق دعوت كرده و با برهان ، اشتباه آنان را برايشان روشن كرد ، اگر پذيرفتند و توبه كردند ، توبه آنها پذيرفته مىشود و اگر انكار كردند به « قتل صبر » كشته مىشوند . « 3 » مِنْجَنيق مِنْجَنيق در اصطلاح و سيله اى قديمى از وسائل جنگ بود كه توسط آن سنگهاى سنگين يا آتش را به داخل قلعه‌ها و ديوار ودژها پرتاب مىكردند تا آنها را منهدم كنند « 4 »

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 194 . ( 2 ) - شرايع الاسلام ، ج 1 ، ص 336 . ( 3 ) - ينابيع الفقهيه ، كتاب الجهاد ، ص 34 ( الكافى ) . ( 4 ) - همان ، ص 315 .