همين اساس موجب ثواب و عقاب مىشود . « 1 » - امر تعبّدى : هرگاه قصد قربت در تحقق امتثال شرط باشد ، آن را تعبّدى مىگويند ، مانند نماز ، روزه و ساير عبادات . - امر توصلى : هرگاه قصد از انشاى امر ، فقط تحقق فعل باشد ، بدون قصد قربت ، امر را توصلى گويند ، مانند طهارت لباس نجس براى نماز . - امر نفسى : هرگاه امر به فعل تعلق گيرد و انگيزه آمر از امر و غايت از امر ، رسيدن مكلف به واجب ديگرى نباشد ، بلكه غايت ، رسيدن مكلف به همين مأمور به باشد و مصلحت خود فعل داعى انشاى امر شده باشد ، آن را نفسى گويند . - امر غيرى : امرى كه به فعل تعلق مىگيرد تا مكلف با انجام آن به واجب ديگرى برسد مانند وضو براى نماز ، آن را غيرى گويند . - امر تعيينى : هرگاه امر به فعلى بخصوص تعلق گيرد و چيزى را بعينه طلب كند ، مانند امر به نماز ، روزه و ساير عبادات ، آن را تعيينى گويند . - امر تخييرى :

--> ( 1 ) تقريرات مجدد شيرازى ، ج 2 ، ص 20 به بعد ، بدائع الافكار ، ص 212 .