مطلب است زيرا ، يكى از اين قرائت‌ها مطابق با قرآن نازل شده بر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله است و ساير قرائت‌ها ، كم يا زياد كردن حروف يا حركات است . سوّم : كم يا زياد كردن يك كلمه يا دو كلمه ، با حفظ اصل قرآن نازل شده . اين نوع از تحريف نيز احتمالا در صدر اسلام ، بعد از رحلت رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله واقع شده است ؛ فرمان خليفه سوّم مبنى بر سوزاندن تمام قرآن‌هاى موجود غير از قرآن جمع‌آورى شده در زمان خلافت او دليل اين مطلب است ، ولى به‌طور قطع ، اگر چنين تحريفى صورت گرفته باشد ، در قرآن جمع‌آورى شده و نسخه‌هاى تكثير و منتشر شده در زمان خلافت خليفه سوّم وجود ندارد زيرا ، همين قرآن است كه از آن زمان تاكنون در بين مسلمانان رواج داشته و ائمه‌ى معصومين عليهم السّلام نيز آن را رد نكرده‌اند . چهارم : تحريف به زيادى يا نقصان در آيه‌اى از قرآن با حفظ قرآن نازل شده و قبول قرائت آن آيه توسط پيامبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله اين قسم از تحريف نيز در قرآن واقع شده است . به عنوان مثال ، همه‌ى مسلمانان قبول دارند كه رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله در ابتداى هر سوره ، « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » * را تلاوت مىنمودند مگر در ابتداى سوره‌ى « توبه » . ولى بين مسلمان شيعه و اهل سنّت اختلاف است كه آيا آن‌گونه كه شيعيان معتقدند ، « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » * نيز يكى از آيات هر سوره به حساب مىآيد و به همين خاطر هنگام خواندن هركدام از سوره‌هاى قرآن در نماز ، جز سوره‌ى « توبه » بايد « بسم اللّه » را نيز قرائت كرد يا خير ؟ پنجم : تحريف به زيادى در آيات و سور . يعنى گفته شود كه برخى از آيات و سوره‌هاى قرآنى كه بين مسلمانان رواج دارد جزو قرآن نازل شده نيست . به‌طور