است بنابراين مطلوب ، يك امام معصوم است . از جمله چيزهايى كه عدم تجويز كبيره را براى امام نشان مىدهد آن است كه ثابت شد سخن ايشان از نظر شرعى مانند سخن پيامبران عليهم السّلام است . بلكه جايز است گفته شود : حق ، تنها از ناحيهء ايشان شناخته مىشود و راه شناخت حق جز از طريق سخنان ايشان نيست ، بنابراين آنان به منزلهء انبيا عليهم السّلام بوده و در مسير ايشان حركت مىكنند . پس آنچه بر پيامبران جايز نباشد براى ايشان نيز جايز نيست . و آنچه بر پيامبران عليهم السّلام جايز باشد براى امامان نيز رواست . بنابراين ، حال كه ثابت نموديم كه ارتكاب صغيره و كبيره ، پيش و پس از پيامبرى براى پيامبران جايز نيست ، زيرا متضمن رماندن و منع مردم از قبول دعوت و گفته‌هاى ايشان بوده و موجب عدم حصول اطمينان روحى نسبت به ايشان مىگردد ؛ لازم است امامان عليهم السّلام نيز از هر صغيره و كبيره‌اى ، پيش و پس از امامت منزه و پيراسته باشند . زيرا شروط در هر دو حال ( نبوت و امامت ) يكى است . اينك آنچه را كه در اين باب مراد بود ، با عنوان مقدمه آورديم ، سخن را از قرآن و با ذكر آراء ايراد شده در مورد جايز بودن ارتكاب كبائر از سوى پيامبران عليهم السّلام ادامه مىدهيم .