مسأله 314 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند در صورتى كه ممكن باشد و مشقت و زحمت و خوفِ ضرر نداشته باشد بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد ، و بنابر احتياط واجب اگرچه خرج داشته باشد ، بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود ، خود را معالجه نمايد . مسأله 315 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند ، بعد از آن كه مرض او خوب شد ، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه‌اش خوانده قضا نمايد . ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود ، بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند . چيزهايى كه بايد براى آنها وضو گرفت مسأله 316 - براى شش چيز وضو گرفتن واجب است : اول : براى نمازهاى واجب غير از نماز ميت . دوم : براى سجده و تشهد فراموش شده ، اگر بين آنها و نماز حَدَثى از او سر زده مثلًا بول كرده باشد . سوم : براى طواف واجب خانهء كعبه . چهارم : اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد . پنجم : اگر نذر كرده باشد كه جايى از بدن خود را به خط قرآن برساند . ششم : براى آب كشيدن قرآنى كه نجس شده يا بيرون آوردن آن از مستراح و مانند آن ، در صورتى كه مجبور باشد دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط قرآن برساند ، ولى چنانچه معطل شدن به مقدار وضو ، بىاحترامى به قرآن باشد بايد بدون اين كه وضو بگيرد ، قرآن را از مستراح و مانند آن بيرون آورد ، يا اگر نجس شده آب بكشد و تا ممكن است از دست گذاشتن به خط قرآن خوددارى كند . مسأله 317 - مس نمودن خط قرآن ؛ يعنى رساندن جايى از بدن به خط قرآن براى