9 - بر طرف شدن عين نجاست مسأله 216 - اگر بدن حيوان به عين نجس مثل خون ، يا متنجس مثل آبِ نجس ، آلوده شود ، چنانچه آنها بر طرف شود بدن آن حيوان پاك مىشود . و همچنين است باطن بدن انسان مثل توى دهان و بينى . مثلًا اگر خونى از لاى دندان بيرون آيد و در آب دهان از بين برود ، آب كشيدن توى دهان لازم نيست . ولى اگر دندان عاريه در دهان نجس شود ، بايد آن را آب بكشند به احتياط واجب . مسأله 217 - اگر غذا لاى دندان مانده باشد و داخل دهان خون بيايد ، چنانچه انسان نداند كه خون به غذا رسيده آن غذا پاك است . و اگر خون به آن برسد بنابر احتياط واجب نجس مىشود . مسأله 218 - جايى را كه انسان نمىداند از ظاهر بدن است يا باطن آن ، اگر نجس شود لازم نيست آب بكشد اگرچه آب كشيدن احوط است . مسأله 219 - اگر گرد و خاك نجس به لباس و فرش و مانند اينها بنشيند ، چنانچه هر دو خشك باشند نجس نمىشود ، و اگر گرد و خاك يا لباس و مانند اينها تر باشد بايد محل نشستن گرد و خاك را آب بكشند . 10 - استبراء حيوان نجاست‌خوار مسأله 220 - بول و غائط حيوانى كه به خوردن نجاستِ انسان عادت كرده نجس است و اگر بخواهند پاك شود بايد آن را استبراء كنند ؛ يعنى تا مدتى كه بعد از آن مدت ديگر نجاست‌خوار به آن نگويند ، نگذارند نجاست بخورد و غذاى پاك به آن بدهند ، و بنابر احتياط واجب بايد شتر نجاست‌خوار را چهل روز ، و گاو را بيست روز ، و گوسفند را ده روز و مرغابى را پنج روز ، و مرغ خانگى را سه روز ، از خوردن نجاست جلوگيرى كنند و غذاى پاك به آنها بدهند .