ابوبكر وارد كارزار شد و ميمنه و ميسره - چپ و راست - سپاه دشمن را درهم ريخت و بسيارى از دشمنان را به قتل رساند ، سپس به سوى عمويش امام حسين شتافت و در حالى كه چشمانش از عطش فرورفته بودند ، فرياد برآورد : اى عمو ، آيا آب در دسترس داريد تا جگر خود را خنك كرده و قدرت تازه‌اى بازيابم تا بتوانم با دشمنان خدا و رسولش ، مبارزه كنم ؟ امام حسين فرمودند : اى برادرزاده‌ام ، لختى صبر كن تا با جدّت ( پيامبر ) ديدار كنى و با آب بهشت ترا سيراب كند تا ديگر تشنه نشوى ، اين نوجوان بسوى دشمنان شتافت و چنين سرود : اندكى صبر كن شهادت پس از عطش فرا مىرسد * و روحم در جهاد فشرده مىگردد هراسى ندارم ، اگر چه مرگ وحشتناك باشد * و در هنگام ديدار با مرگ نخواهم لرزيد « 1 » سپس به سوى دشمنان يورش برد و تعدادى از آنان را كشته و همچنان رجز خوانى مىكرد . دشمنان او را محاصره و به شهادت رساندند . ابوجعفر - حضرت امام محمّدباقر عليه السلام - ذكر مىكند كه حرمله بن كاهل الاسدى ، ابابكر را به قتل رساند و برخى گفته‌اند

--> ( 1 ) - اصبر قليلًا فالمنى بعد العطش * فإنّ روحي في الجهاد تنكمش لا أرهب إذا الموت وحش * و لم أكن عند اللقاء ذا رعش