برادران مكتبى مىگويد : در آشپزخانه زندانى شديم و نمىتوانستيم اوقات شرعى نماز را تشخيص دهيم مگر با خواندن اجزاء قرآن كه على بن الحسن بن الحسن بر ما تلاوت مىنمود . وى در زندان ابى جعفر ( منصور دوانيقى جلّادى كه آنان را زندانى نمود ) در حين سجده فوت نمود ، عبداللَّه گفت : پسر برادرم را بيدار كنيد . گويا در حين سجود به خواب رفته است . وى مىافزايد : او را تكان داده ولى دنياى فانى را وداع گفته بود . عبداللَّه گفت : خداوند ترا بيامرزد . آنان در زندان به غل و زنجير كشيده شده بودند ، عبداللَّه از شدّت درد فرياد زجر آورى كشيد و گفت : اى على ، آيا نمىبينى كه در چه بلايى گرفتار آمديم ، چرا از خداوند متعال درخواست نمىكنيد تا ما را از اين گرفتارى و مصيبت نجات دهد . وى در سكوت طولانى فرو رفت و سپس به او گفت : اى عمو ، در بهشت منزلتى داريم كه جز با تحمّل اين مصيبت و يا مصائبى دردناكتر از اين ، به مقام خود نائل نخواهيم آمد و ابى جعفر ( منصور دوانيقى ) جايگاهى دارد كه با تحميل اين مصيبت بر ما و يا مصائبى دردناكتر از اين ، به جايگاهش خواهد رسيد . اگر صبر پيشه كنيد به آنچه مىخواهيم ، خواهيم رسيد و با مرگ خويش از اين مصيبت نجات خواهيم يافت كه گويا هيچ اتّفاقى روى نداده است و اگر بخواهيد كه خداوند شما را از اين غمّ و مصيبت رهايى دهد و ابى جعفر ، هنگاميكه به هلاكت