« بر برادرم مىگرييد ؟ آرى بگرييد كه به خدا سوگند بيشتر سزاوار گريه هستيد ، بادا كه بسيار بگرييد و كم بخنديد . » آرى آنها بايد بر خود مىگريستند نه بر امام‌حسين عليه السلام ، كه خود دامنشان به ننگ اين فاجعه آلوده بود . زينب باز ادامه داد : « ننگ اين جنايت بردامان شما نشست ، و بال زشت آن برگردن شما افتاد و هرگز اين لكهء ننگ را از دامان خود نتوانيد زدود ، و چگونه خواهيد شست ننگ كشتن فرزند خاتم پيغمبران و معدن رسالت و مهتر جوانان بهشتى را ؟ ! » سپس زيانهايى را كه از قتل سبط پيامبر صلى الله عليه و آله به ايشان مىرسيد برشمرد ، پيامبرى كه رهبرشان در جنگ بود و پيشوايشان در جامعه و پناهگاهشان در صلح و مرهمشان به وقت خستگى و فريادرسشان به هنگام حوادث سخت و مرجعشان در زمان اختلاف و پشتيبانشان به وقت دليل‌آورى و نشانهء راهشان به هنگام گوناگونى راهها . و گفت : « در جنگ سنگر شما بود و پناه حزب و دستهء شما ! و در صلح آرام دلهاتان بود و داروى زخمهاتان و فريادرس شما در بلاها ، مرجع شما بود در اختلافهايتان ، و سخنگوى شما بود ، و در تيرگيها چراغ روشنى - افروزتان بود » . سپس آنها را از عذاب خدا بيم داد و گفت : « آوخ ! كه بد توشه‌اى براى خويش گردآورديد و چه بد بارى را براى روز رستاخيزتان بر دوش خويش نهاديد ، حسرت و