روز قبل از حركتش به سوى ميدان نبرد ، او را به شهادت رساندند . پس از شهادت امام على عليه السلام ، فرزند ارجمندش امام حسن عليه السلام دست به جنگ سياسى و تبليغاتى گسترده‌اى عليه خطّ اموى زد و توانست در تصفيهء دين حنيف از فرهنگهاى زورمدارانه بنىاميه كه مىكوشيدند به نام دين آنها را بر مردم تحميل كنند ، به توفيق چشمگيرى دست يابد . امام حسين عليه السلام را مأموريت ديگرى بود كه به بهترين وجه از عهدهء آن برآمد . كار حسين در آن خلاصه مىشد كه روح شهادت را در ضمير امت بيدار سازد تا [ مردم ] در برابر قدرتهاى انحرافى در طول زمان از ارزشهاى متعالى دين محافظت كنند و جان خود را در راه اعتلاى كلمهء حق ، فدا سازند . مردم همه مىدانستند كه حق با على و خاندان نبوت است و معاويه و يزيد و همپالگيهاى آنان بر باطلند ، ليكن خود را ضعيف نشان دادند و از دفاع از حق سرتافتند . آنها پشت امام حسن عليه السلام را به همين ترتيب خالى كردند و از دور و بر مسلم بن عقيل ، سفير امام حسين عليه السلام به سوى كوفيان ، با طرح اين شعار خبيث شيطانى كه « ما را با دخالت در امور سلاطين چه كار ؟ » پراكنده شدند . و سرانجام اينكه سخن فرزدق دربارهء آنها به واقعيت پيوست كه گفته بود « آنها به تو دلباخته و شمشيرهايشان به روى تو آخته » . شمشيرهايى كه روزگارى در جنگ صفين ضدّ بنىاميه