و آقايم عباس عليه السلام در باب برادرش و امامش و حجتِ خداى بَرَش و فرزندِ گزيدهء [ رسول خداى صلى الله عليه و آله ] حسين عليه السلام چنين بود . عباس فقيهى از فقيهان اهل بيت عليهم السلام بود و رهبرى شجاع و مهمان‌نوازى كريم و عابدى زاهد و در نتيجه شخصيتى بود از هر جهت كامل ؛ ولى در شخصيت برادرش حسين عليه السلام ذوب شده بود و در فرمانبرى از او و خلوص در برابرش مىكوشيد و به اين سان مردم مىدانستند كه چگونه مىتوان با امام عليه السلام رفتار كرد . با عمل جايگاه امام حسين عليه السلام را به ايشان شناساند ؛ زيرا كه بيشتر مردمان كسى در ميانشان نبود تا جايگاه امامان معصوم و جايگاه ولايت ايشان را بشناسد . و از اين رو است كه مىبينيم موسى عليه السلام از آفريدگارش مىطلبد تا وزيرى از اهلش برايش قرار دهد ؛ آنجا كه قرآن با اين گفته مىفهماندمان : گفت آفريدگارا سينه‌ام گشاده‌دار از برايم و كارم بر من آسان كن و گره از زبانم بگشاى [ تا ] گفته‌ام بفهمند و وزيرى از اهلم برايم بنه هارون برادرم را پشتم به او محكم كن و در كارم شريكش كن « 1 » و بر ما است تا جايگاه امامان معصوم ( ع ) را دريابيم و از [ اينكه ] امامان علماى ربانى رانصب كرده‌اند جايگاه اينان را

--> ( 1 ) ) قال رب اشرح لى صدرى ويسرلي امري واحلل عقدة من لساني يفقهوا قولي واجعل لي وزيراً من اهليهارون أخي اشدد به أزرى وأشركه في امري طه / 25 تا 32