و اينجا ديگر بار صفت تسليم و فرمانبرى از ولىّ امر را مىيابيم . و زيارت مىگويد : « شهادت مىدهم كه تو در دوستى خالصت بسيار كوشيدى و سعى كردى به‌تمام » و اين دليل ديگرى بر مقام بلند ابوالفضل عباس است كه تمام كوشش خود را بذل كرد و در خلوص تا انجام رفت . بعد زيارت مىگويد : « خداى ميان شهيدان برانگيزاندت و روحت را همدم روح سعادتمندان قرار دهاد و از بهشتش گشاده‌ترين جاى و نيكوترين خانه‌ها را دهدت و نامت را در فراز بهشت بلند كند و با پيامبران و راست‌كرداران و شهيدان و شايستگان محشورت كند كه اينان خوش دوستانيند . » و زيارتْ راه جهادگران را چنين ترسيم مىكند كه هدفشان دست يافتن به حكومت و رسيدن به جايگاه بلند نبود هدف والاى اينان اين بود كه به بهشت دررسند و از يكديگر براى رسيدن به برترين و والاترين درجات بهشت پيشى مىگرفتند . بعد در ادامهء زيارت مىخوانيم : « شهادت مىدهم كه تو نه سستى نشان دادى و نه بدعهدى كردى ؛ و تو با بينش از كار [ مطلوب طبع ] خود درگذشتى . » و اين تأكيدى است بر صفت بينش كه در ابوالفضل عباس بود و صفتى است كه با يقين پيوسته است . و شهادت به پايدارى كامل عباس عليه السلام ما را درسى است كه در اين [ امر ] از او پيروى