بقضائك و نعمائك » يعنى : خدايا ما را قرار بده از آن اشخاص كه شاكر نعمتهاى پرفضيلت تو باشيم . اكنون اين توفيق براى ما آمده است ، و ما در اين مقام برآمديم تا حفظ احكام و قرآن بوده و خودمان را به ياوران امام زمان عليه السّلام منتسب كنيم حالا بايد خيلى از خويش قدردانى كنيم و غفلت كردن - خداى نخواسته - موجب نارضايتى خداست و حضرت امام زمان - روحى فداه - موجب سلب نعمت از ما مىشود ، چنانچه از خيليها نعمت سلب شده . حالا كه خداوند شما را برگزيده براى اين مرتبه عالى ، بايد استعداد خويش را زياد كنيد . چون عرض كردم وظيفه شما امروز سنگينتر از ديروز ، و فردا مسئوليت شما شديدتر از امروز است . اين دنيايى مكه روزبه‌روز از جهات مادّى ترقى مىكند ولى امور معنوى كم مىشود ، بايد كه استعداد و مقاومت بيشترى در مقابل اين مزاحمات و تهاجمات ضد دينى داشته و اميدوار و محكم و مصمّم باشيد . كثرت مادّيون و قلّت روحانيون ، شما را از آن هدف و وظيفه‌اى كه داريد باز ندارد ، به شرط آنكه وقتى ملبّس به لباس روحانيّت شديد معنيش را با توجّه به جمعيّت كم ، منظور نظر داشته باشيد . يعنى : عمل كردن به احكام الهى و وادار كردن مردم به اين اعمال و مانع شدن از ترك اعمال معنوى و از توجّه به هوى و هوس در مردم و ارتكاب محرّمات از سوى آنان . نه تنها علما مرتكب محرّمات نمىشوند بلكه در مباحات هم اين‌گونه هستند . شما بايد تمسّك به حسنات - مثل علماى گذشته - مردم را هدايت كنيد تا حرف شما - كه از جان و قلب شما الهام مىگيرد - در مردم مؤثر باشد ، كلامى كه از قلب و ضمير خارج شود در قلب و ضمير اثر مىكند . همان‌گونه كه در نماز ، حضور قلب از شروع نماز و اداى تكبيرة الاحرام آغاز مىشود و شخص حاضر است در مقام اطاعت امر الهى با گفتن « اللّه اكبر »