از اين صف خارج شود ، بايد با اميدوارى و دورى و اجتناب از هرگونه هواى نفس و وساوس شيطان در جرگه و در صف « اهل » قرار داشته باشد . هركس مىتواند جزء « السابقون السابقون » بشود . و همه‌كس هم نمىتواند خويش را بدون علم و تقوا و « اهل » بودن در اين صف و رده قرار دهد ، براى اين مقصد مهم كه امام عليه السّلام در آن زمان خبر داده‌اند و فرموده‌اند : اين مقصد مهم از قم آغاز و به سرانجام مىرسد ، اثراتى در حال تثبيت و تأييد است با اينكه اميد نمىرفت . از روز اوّل كه اين حوزه مقدّسه به همّت مرحوم آيت اللّه العظمى آقاى حاج شيخ عبد الكريم حائرى - استاد مكرّم ما - منعقد شد ، همان ابتدا كه ما آمديم شايد در حوزهء درس ايشان 20 تا 30 نفر طلبه بيشتر نبودند ، تا اواخر عمرشان هم اين تعداد به 1000 نفر بالغ شد ، و لكن باز تحت فشار حكومت ، به 500 نفر تقليل يافتند و اين تحليل و قلّت به اندازه‌اى شد كه حضرت آيت اللّه حائرى نگران و نااميد بودند . خود ايشان مىفرموند : « نمىدانم آيا بعد از مراسم ختم من كسى در حوزه مىماند يا خير ، و دعا به درگاه خداوند مىكردند براى بقاى حوزه علميه قم . » از نيّت خالص ايشان و از توجّه امام زمان - سلام اللّه عليه - حوزه باقى ماند و مشيّت الهى بر اين قرار گرفت كه - روى مصالح و مفاسد دنيا كه پيش آمد و دنيا آن طور متلاطم بود - حوزه مستدام باشد . يك زمان مىرسد كه تبليغ اسلام ، نه در نجف ميسّر خواهد بود و نه در ساير ممالك ، زمانى مىرسد كه اقامه حجّت فقط از قم اقامه و ميسّر مىشود . با توجّه حضرت ولى عصر - عجل اللّه تعالى فرجه - صاحب و مالك حوزه ، بر خلاف انتظار خيلىها خداوند حوزه را بقا داده و توفيق عنايت فرموده كه هم‌اكنون جمعى كثير ، مشغول علم‌اندوزى و درس و بحث هستند و هم به زيور تقوا آراسته هستند و هم به حمد اللّه در مسأله علم ، به قدر استعدادشان زحمت مىكشند و جدّيّت مىكنند .