آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه نسبت به استاد ارجمند خود كمال احترام را نموده و خويشتن را رهين الطاف و عنايات آن بزرگوار مىدانستند ؛ در آغاز تدريس تقيد به خواندن فاتحه از براى استادش داشتند و موقع تشرف به حرم مطهر حضرت معصومه عليها السّلام بعد از پايان زيارت ، كنار قبر استاد رفته و فاتحه مىخواندند ؛ اين برنامه‌ى هميشگى ايشان بود . آيت الله شيخ عبد الكريم حائرى در آخر سال 1355 ه . ق در سن هفتاد و نه سالگى دار فانى را وداع گفت و در حرم حضرت معصومه عليها السّلام به خاك سپرده شد . اين سه شخصيت بزرگ - كه از آن ياد شد - اساتيد اصلى آيت الله گلپايگانى قدّس سرّه بوده‌اند ، ولى معظم له در يك مقطع زمانى به مناسبتى از محضر اساتيد ديگرى استفاده نموده‌اند كه اين بزرگان عبارتند از : 1 - آيت الله آقا ميرزا محمد باقر گلپايگانى قدّس سرّه علامه آقا بزرگ تهرانى در شرح حال ايشان مىنويسد : « او شيخ ميرزا محمد بافر فرزند مولى محمد على فرزند آقا سعيد گلپايگانى است ؛ وى كه از علماى جليل القدر بوده در اصفهان طى ساليان طولانى از شاگردان شيخ محمد تقى آقا نجفى بود ، بعد به گلپايگان برگشت و از اجلاء علما گرديد . » « 1 » در حالات ايشان آمده كه دعاى ابو حمزه ثمالى را در ماه رمضان در قنوت نماز وتر مىخوانده‌اند . امام خمينى قدّس سرّه نقل مىكنند : « ما يك سفر در جوانى از قم تا خمين با مرحوم آقاى ميرزا محمد باقر بوديم ، از بس ايشان خوش بيان بودند ما بيشتر راه را در كنار ايشان پياده گذرانديم و استفاده كرديم . » « 2 » اين عالم بزرگ در سال 1312 ه . ق به رحمت ايزدى پيوست و در قم ، قبرستان نو ، در مقبره‌ى مجاور مرحوم آقا شيخ محمد سعيد گلپايگانى - برادر بزرگوارش‌امدفون شد .

--> ( 1 ) . محمد محسن آقا بزرگ تهرانى ، طبقات اعلام الشيعة : نقباء البشر فى قرن الرابع عشر ، ج 1 ، دار المرتضى ، مشهد 1362 ، ص 216 ( 2 ) . على كريمى جهرمى ، پيشين ، ص 32