آن محقق نامدار كه در سنهء 1277 قمرى در نائين متولد شده از اعاظم علماء شيعه و از اكابر محققين به شمار ميروند كه نام مباركش در حوزه‌هاى علميه براى همگان مأنوس است وى از شاگردان مرحوم ميرزاى بزرگ شيرازى و مرحوم سيد محمد فشاركى و مرحوم آخوند خراسانى است انظار عاليه و تحقيقات ارزنده او در محافل علمى مطرح است و محور ابحاث بزرگان شيعه مى باشد . مرحوم آقاى طالقانى رضوان اللّه تعالى عليه در شرح حال ايشان مىنويسند : علاوه از قدرت فكرى و نبوغى كه در اصول و فقه داشته در فلسفه و كلام و اجتماعيات صاحب نظر و در خط و ربط و ادبيات ، اديب بوده با استدلال و شمرده سخن مىگفت . در درس و بحث و حركات ، آرام بود گونهء كشيده و بينى و پيشانى بلند و برآمده و موى تنگش ، فلاسفهء يونان سقراط و افلاطون را مىنمود علمائيكه از دورهء سامره با آن مرحوم نزديك و به دقّت نظرش آشنا بودند - از جملهء مرحوم پدرم - مراجعين را به تقليد از آن مرحوم ارجاع مىنمودند . . . . « 1 » آن محقق كم نظير در 26 جمادى الاولى 1355 در نجف در سنين نزديك به هشتاد سالگى از دنيا رفتند « 2 » و مرحوم آقاى سيد ابو السن اصفهانى معروفترين مرج تقليد آن عصر بر جنازهء شريفش نماز خواندند و در يكى از حجرات صحن شريف مدفون گرديد . حضور حضرت آية اللّه العظمى گلپايگانى در درس اين محقق بزرگوار در نجف نبوده - و خود در روز 12 شوال 1410 قمرى ميفرمودند سالى كه من به نجف مشرف شدم ايشان از دنيا رفته بودند - بلكه در قم به درس آن مرد بزرگ رفته‌اند .

--> ( 1 ) مقدمهء تنبيه الأمة ص 16 . ( 2 ) و نميدانم چرا مرحوم آقاى طالقانى نوشته‌اند : در سنين نزديك به نود سالگى از دنيا رفته‌اند ، با آنكه تاريخ تولد و وفات ايشان معلوم است .