( م 2349 ) اگر صاحب مال بميرد و چند وارث داشته باشد ، كسى كه امانت را قبول كرده بايد مال را به همه ورثه بدهد ، يا به كسى بدهد كه همهء آنان گرفتن مال را به او واگذار كرده‌اند ، پس اگر بدون اجازهء ديگران تمام مال را بيكى از ورثه بدهد ضامن سهم ديگران است . ( م 2350 ) اگر كسى كه امانت را قبول كرده بميرد ، يا ديوانه شود ، هركس كه امانت در پيش او باشد بايد هرچه زودتر آن را به صاحبش برساند . ( م 2351 ) اگر امانت‌دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند ، چنانچه ممكن است ، بايد امانت را به صاحب آن يا وكيل او برساند و اگر ممكن نيست بايد آن را به حاكم شرع بدهد و چنانچه به حاكم شرع دسترسى ندارد ، در صورتى كه وارث او امين است و از امانت اطلاع دارد ، لازم نيست وصيت كند و گرنه بايد وصيت كند و شاهد بگيرد و بوصى و شاهد اسم صاحب مال و جنس و خصوصيات مال و محل آن را بگويد . ( م 2352 ) اگر امانت‌دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند و بوظيفه‌ايكه در مسأله پيش گفته شد عمل نكند ، چنانه آن امانت از بين برود ، بايد بنابر احتياط لازم عوضش را بدهد ، اگرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد و مرض او خوب شود ، يا بعد از مدتى پشيمان شود و وصيت كند . احكام عاريه ( م 2360 ) اگر عاريه‌دهنده بميرد ، عاريه‌گيرنده بايد چيزى را كه