( م 1543 ) انسان ميتواند براى بعضى از كارهاى مستحبى مثل زيارت قبر پيغمبر و امامان ( ع ) ، از طرف زندگان اجير شود . و نيز ميتواند كار مستحبى را انجام دهد و ثواب آن را براى مردگان يا زندگان هديه نمايد . ( م 1544 ) كسى كه براى نماز قضاى ميت اجيز شده ، بايد يا مجتهد باشد يا مسائل نماز را از روى تقليد صحيح بداند يا عمل به احتياط كند . ( م 1545 ) اجير بايد موقع نيت ، ميت را معين نمايد . و لازم نيست اسم او را بداند ، پس اگر نيت كند از طرف كسى نماز ميخوانم كه براى او اجير شده‌ام كافيست . ( م 1546 ) اجير بايد يا خود را بجاى ميت فرض كند و عبادتهاى او را قضا نمايد و يا عمل خود را عمل ميت فرض كند و يا قصد كند واجب ميت را بجا آورد ولى اگر عملى را انجام دهد و ثواب آن را براى او هديه كند كافى نيست . ( م 1547 ) بايد كسى را اجير كنند كه اطمينان داشته باشند عمل را بطور صحيح انجام ميدهد . ( م 1548 ) كسى كه ديگرى را براى نمازهاى ميت اجير كرده ، اگر بفهمد كه عمل را بجا نياورده ، يا باطل انجام داده ، بايد دوباره اجير بگيرد . ( م 1549 ) هرگاه شك كند كه اجير عمل را انجام داده يا نه بايد دوباره اجير بگيرد ولى اگر اجير بگويد عمل را انجام داده‌ام كافى است و دوباره اجير گرفتن لازم نيست و اگر شك كند كه عمل او صحيح بوده يا نه ، گرفتن اجير لازم نيست .