از اين‌گونه روايات در متون اسلامى بسيار است و بهتر از اين روايات روش پيامبر اكرم ( ص ) و ائمه‌ى طاهرين ( ع ) است كه خودشان كار مىكردند و زحمت مىكشيدند ، حتى از روايات و تاريخ مىتوان دريافت كه كار و كوشش در راه كسب حلال ، روش همه‌ى انبيأ و بزرگان دين بوده است : « عن ابي حمزه‌قال رأيت اباالحسن عليه السلام يعمل فيارض له قد استنقعت قدماه في العرق فقلت جعلت فداك اين الرجال قال يا علي قد عمل باليد من هوخير مني و من ابي فيارضه فقلت من هو ؟ فقال رسول‌الله صليالله عليه‌وآله و اميرالمؤمنين و آبائي كلهم كانوا قد عملوا بايديهم و هومن عمل‌النبيين و المرسلين و الاوصيأ والصالحين » « 1 » علىبن حمزه مىگويد امام موسىبن‌جعفر عليه السلام را ديدم كه در زمين خويش كار مىكرد و دوپايش در عرق فرورفته بود ، گفتم فدايت شوم كارگران شما كجا هستند ؟ فرمود : اى على افرادى بهتر از من و پدرم در زمين خود كار مىكردند ، پرسيدم آنان كيستند ؟ فرمود : پيامبر خدا ( ص ) و اميرمؤمنان و پدران من ، همه با دست خود كار مىكردند ، و اين روش پيامبران و رسولان خدا و جانشينان آنان و شايستگان است . رسول اكرم ( ص ) مردم را به كار تشويق مىفرمودند و به كارگران بسيار احترام مىنهادند ، در « اسدالغابه » مىخوانيم كه آن بزرگوار دست كارگرى را بوسيد ، سپس دست او را بلند كرد و فرمود : اين دست را خدا و پيامبر خدا دوست دارد . اهميت كار در اسلام به حدى است كه در آيين مقدس اسلام ، كار « واجب كفايى » محسوب مىشود ، يعنى اگر كارى مورد نياز جامعه باشد و كسى نباشد كه آن را انجام دهد ، بر همه‌ى مسلمانان واجب است اقدام كنند تا آن كار رواج پيدا كند .

--> ( 1 ) - وسائل ج 12 ص 23