دين جز دوستى با مسلمانان و دشمنى با بيگانگان و دشمنان اسلام نيست . « هل الدين الاالحب و البغض » و تأكيد كرده‌اند كه مسلمانان همچون اعضاء يك پيكرند ، و بايد در ميانشان رأفت و عاطفه و محبت حكمفرما باشد ، هرگاه يكى از آنان در دوغمى داشته باشد ديگران نيز دردمند خواهند بود . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : المؤمن اخوالمؤمن كالجسد الواحدان اشتكي شيئامنه و جدالم ذلك فيسائر جسده و ارواحها من روح واحده » « 1 » مؤمن كه برادر مؤمن ديگر است همچنان يك پيكر است اگر عضوى از آن به درد آيد درد آن در ساير اعضاء فراگير مىشود مؤمن و برادرش از روح واحدى هستند . اسلام بشدت با كينه‌توزى مخالف است ، در كافى شريف مىخوانيم : اگر مسلمانى از مسلمان ديگر كينه در دل بگيرد مسلمان نيست . در آئين مقدس اسلام از هرچه موجب سلب محبت شود نهى شده ، فتنه افروزى ، غيبت ، تهمت زخم‌زبان ، سخن چينى و . . . همه در اسلام مذموم و ناپسند و ممنوع است . « الذين فتنوا المؤمنين و المؤمنات ثم لم يتوبوافلهم عذاب جهنم و لهم عذاب الحريق » « 2 » آنان كه در ميان مسلمانان فتنه‌افروزى كردند و توبه ننمودند جز ايشان دوزخ و عذاب سوزان است . « والفتنه اشد من القتل » « 3 » فتنه افروزى از آدمكشى عظيم‌تر است . « ويل لكل همزه لمزه » « 4 »

--> ( 1 ) - اصول كافى ج 2 ص 166 ( 2 ) - سوره‌ى بروج آيه‌ى 11 ( 3 ) - سوره‌ى بقره آيه‌ى 191 ( 4 ) - سوره‌ى همزه آيه‌ى 1