هستند و ملازمه‌اى بين اين دو وجود ندارد يعنى نمىشود گفت هر كس كه ازدواج با او حرام شد جايز است به او نگاه هم كرد زيرا بسيارى از زنان هستند كه ازدواج با آنها حرام است اما با اين حال محرَم هم نيستند يعنى نمىشود به آنها نگاه كرد از آن جمله : 1 - زنى را كه در عدّه عقد كرده باشند به اتفاق همه فقها حرام ابدى مىشود ولى مع ذلك كسى نگفته كه مىشود به او نگاه كرد . 2 - زنى را كه در حالِ احرام حج عقد كنند حرام مؤبد مىشود اما جواز نظر محرمانه به او بدنبال نمىآيد . 3 - اگر با پسرى لواط شد دختر و مادر و خواهر او بر لواط كننده حرام ابدى است اما با اين حال لواط كننده حق نگاه كردن به آنها را هم ندارد و باصطلاح محرم عرفى نمىشود . 4 - اگر كسى با زنى زنا كند بعداً حق ندارد با دختر يا مادر او ازدواج نمايد در حالى كه اين امر مستلزم محرميت به معناى جواز نظر هم نيست . 5 - خواهر زن كه ازدواج با او جمعاً حرام است . بنابراين ملازمه‌اى بين حرمت ازدواج و جواز نگاه وجود ندارد و لذا اين آيه شريفه تنها دلالتى كه دارد آن است كه ازدواج با مادر زن حرام است اما اينكه آيا مىشود به او نگاه كرد يا نه امرى است مسكوت عنه كه در اين آيه نسبت به آن مطلبى عنوان نشده است . ان قلت : اگر كسى اشكال كرده و بگويد سياق آيه افرادى را ذكر كرده كه با انسان محرم به معناى دوم هستند و جايز است به آنها نگاه كرد مثل مادر - خواهر - دختر - عمه و خاله و . . . پس ذكر مادر زن در اين بين نيز نشان از آن