عمرو بن شمر گويد كه امام صادق عليه السّلام فرمودند : آنقدر از عسل‌هاى يمن خوردم كه ترسيدم خدمتكارم گمان برد كه من دچار حرص و آز شده‌ام . ولى چنين نيست . يمن سرزمينى است كه اهل « ثرثار » در آنجا مىزيستند . خداوند چنان به آنان نعمت بخشيده بود كه براى پخت نان از مغز درون گندم استفاده مىكردند . هرگاه كسى آنان را از كفران نعمت مىترساند مىگفتند : تا هنگامى كه رودهاى سرزمين ما جارى است ترسى از گرسنگى نداريم . پس از چندى رودهاى آنان خشكيد و باران نيز ديگر نباريد . كشتزارهاى آنان به سرزمين‌هايى سوخته تبديل شد و چنان به خشكسالى گرفتار شدند كه به ناچار از زوايد گندم‌هايى كه بر روى هم انباشته بودند و همچون كوهى شده بود مىخوردند . « 1 » سدير گويد كه از امام باقر عليه السّلام دربارهء تفسير آيهء « فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ » « 2 » . پرسيدم . آن حضرت فرمودند : روستاهاى قوم سبا چنان به‌هم نزديك بود كه مردم مىتوانستند همديگر را ببينند . مردم آن سرزمين ، شهرهايى پرآب و ثروتى بسيار داشتند . ولى خداوند را سپاس نگفتند و خداوند نيز بر آنان سيلى فرستاد و روستاها و كشتزارهاىشان در سيل ويران شد . آنان در دو سوى سرزمين‌شان دو بوستان‌آباد داشتند ولى پس از جارى شدن سيل ، آن دو بوستان به دو باغ سوخته با ميوه‌هايى تلخ و درختان شوره و كنار و يا سدر تبديل شد . اهل ثرثار همان مردم سبا هستند . خداوند نيز در قرآن دربارهء آنان سخن فرموده است : سليمان براى آنان سدى از صخره‌هاى بزرگ و آهك ساخت كه باغ‌هاى آنان با آبى كه در پشت سد گرد آمده بود آبيارى مىشد . بزرگى باغ‌هاى آنان چنان بود كه براى طى كردنش ده روز زمان لازم بود .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ج 14 ص 144 . ( 2 ) . سوره سبأ / 19 .