در كبد او ايجاد كرد . حزقيل از درد آن زخم رنج مىكشيد و از گفته خويش توبه كرد . خداوند نيز به او وحى فرمود كه شيره انجير را بر شكم و سينه‌ات بمال تا بهبود يا بى . « 1 » « معلى بن خنيس » روايت نموده كه امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : قوم طاعون زده‌اى كه در آيه 243 سوره بقره از آنان ياد شده است در عيد نوروز ديگربار جان گرفتند و دوباره به دنيا بازگشتند . در آن روز حزقيل به فرمان خداوند اندكى آب را بر قبرهاى آنان پاشيد و سى هزار نفر سر از خاك برآوردند و زنده شدند ؛ به همين دليل است كه پاشيدن آب بر قبرها در نوروز رسم شده است . « 2 » البته از فرمايش امام صادق عليه السّلام نمىتوان برداشت كرد كه نبايد از طاعون گريخت ، بلكه مقصود آن است كه اگر عمر انسان به سر آمده باشد گريختن سودى ندارد ؛ از سويى رواياتى نيز به گريختن از طاعون اشاره دارد ولى اين روايات تعارضى با فرمايش پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ندارد كه فرمودند : گريختن از طاعون همچون گريختن از دست سپاهى عظيم است [ كه اين گريختن سودى ندارد ] . بايد توجه داشت كه امام صادق عليه السّلام در ميان مرزبانان سخن مىگفتند و اگر آنان با شيوع طاعون بگريزند سرزمين‌هاى اسلامى به دست كافران تسخير مىشود . امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : آن پيامبرى كه اسماعيل نام دارد و قرآن از او به نام صادق الوعد ياد نموده است فرزند ابراهيم نيست . بلكه او پيامبرى بود كه قومش او را شكنجه كردند و پوست سر و صورتش را كندند . « 3 » هنگامى كه اين پيامبر خدا را شكنجه مىدادند فرشته‌اى نزدش رفت تا از دردهايش بكاهد ولى او گفت : الگوى من حسين بن على است . خداوند در قرآن درباره اين پيامبر فرموده است : « وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِسْماعِيلَ إِنَّهُ كانَ

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 13 ص 383 . ( 2 ) . بحار الانوار ، ج 13 ص 386 . ( 3 ) . علل الشرايع ج 1 ص 98 .