او را بر زبان نمىآورد ؛ سرانجام خداوند اين آيه را فرو فرستاد : « وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَ تَخْشَى النَّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ ؛ « 1 » و چيزى را در دل خود پنهان داشتى كه خداوند آشكاركنندهء آن بود و از مردم بيم داشتى در حالى كه خداوند سزاورتر است كه از او بيم داشته باشى . و خداوند وساطت ازدواج سه نفر را خود بر عهده گرفت : ازدواج آدم و حوا عليهما السّلام ، ازدواج پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و زينب بنت حجش و ازدواج حضرت على و فاطمه عليهما السّلام . سخنان امام رضا عليه السّلام كه به اينجا رسيد على بن جهم گريست و گفت : من در پيشگاه خداوند توبه مىكنم و ديگر سخنان گزاف دربارهء پيامبران نخواهم گفت . « 2 » نگارنده گويد : دربارهء گناه آدم عليه السّلام مىتوان گفت كه آدم عليه السّلام در بهشت مرتكب گناه شد درحالى گناه در بهشت معنا ندارد [ زيرا بهشت دار تكليف نيست ] و در دنيا گناه تحّقق مىيابد و نيز مىتوان گناه آدم را اين گونه توجيه نمود كه آدم پيش از آنكه پيامبر گردد مرتكب گناه شد و پس از پيامبرى و عصمت ، هرگز خطايى از او سر نزد ؛ اين دو احتمال دربارهء گناه آدم با نظر همهء عالمان شيعه در تضّاد است و از اين‌رو ، علامه مجلسى رحمه اللّه در « بحار الانوار » مىفرمايد : مىتوان گفت كه آدم عليه السّلام مرتكب مكروه شده است ولى ارتكاب مكروه نيز براى پيامبران گناه محسوب مىشود ؛ زيرا آنان از مكروهات نيز مبرّا هستند . و امّا اينكه گفته شد آدم عليه السّلام در بهشت مرتكب گناه شده است به اين جهت است كه نهى خداوند در بهشت « نهى تحريمى » نيست و تكليف شرعى برعهدهء انسان نمىآورد بلكه نهى ارشادى و تنزيهى است . و شايد توجيه گناه آدم به اين طريق ، تقيه نمودن در برابر سخن كسانى باشد كه گناه پيامبران را جايز مىشمارند .

--> ( 1 ) . سوره احزاب / 37 . ( 2 ) . عيون اخبار الرضا ج 1 ص 170 .