ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ ؛ « 1 » و صاحب ماهى [ حضرت يونس ] را ياد كن كه خشمگنانه به راه خود رفت و گمان كرد كه هرگز بر او تنگ نمى گيريم » . و دربارهء يوسف عليه السّلام فرموده است : « وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَ هَمَّ بِها ؛ « 2 » آن زن [ زليخا ] آهنگ او [ يوسف ] كرد و او [ يوسف ] آهنگ آن زن كرد » و دربارهء داود عليه السّلام فرموده است : « وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ ؛ « 3 » و داود دانست كه ما او را آزموده‌ايم [ و به فتنه افكنده‌ايم ] . و دربارهء حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرموده است : « وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَ تَخْشَى النَّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ ؛ « 4 » و چيزى را در دل خود پنهان داشتى كه خداوند آشكاركنندهء آن بود و از مردم بيم داشتى در حالى كه خداوند سزاوارتر است به اينكه از او بيم داشته باشى » . امام رضا عليه السّلام پس از شنيدن سخنان او فرمود : واى بر تو اى على ! از خدا بپرهيز و به پيامبران الهى گناهى را نسبت نده و قرآن را با نظر شخصى خود تفسير نكن كه خداوند مىفرمايد : « وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ؛ « 5 » و تأويل آن را جز خداوند و راسخان در علم نمىدانند » . امّا آن سخن خداوند كه فرمود : « وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى » « 6 » پس همانا خداوند آدم عليه السّلام را در روى زمين ، حجّت ، و جانشين خويش قرار داد و نه در بهشت ، در حالى كه آدم عليه السّلام در بهشت مرتكب گناه شد [ در حالى كه او در بهشت هيچ وظيفهء شرعىاى را برعهده نداشت ] . آدم عليه السّلام در بهشت مرتكب آن عمل شد تا به تقدير خداوند از بهشت هبوط كند و هنگامى كه در زمين جاى

--> ( 1 ) . سوره انبياء / 87 . ( 2 ) . سوره يوسف / 24 . ( 3 ) . سوره ص / 24 . ( 4 ) . سوره احزاب / 37 . ( 5 ) . سوره آل عمران / 7 . ( 6 ) . سوره طه / 121 .