مسيّب حركت كرد و به تيما رسيد . گروهى از قبيله فزاره به عبداللّه بن مسعده پيوستند و گروهى به مسيّب چرا كه هر دو از آن قبيله بودند سرانجام نيروهاى دو طرف درگير شدند و ابن مسعده زخمى شد . شمارى از يارانش بدون توجّه به او به شام گريختند و گروهى با او باقى ماندند كه آنها نيز به يك چهار ديوارى كهنه در كنار دژ تيما پناه بردند . مسيّب پيرامون آن هيزم جمع كرده آتش افروخت . آنها مسيّب را قسم دادند كه آنها را به آتش نسوزاند . مسيّب دستور داد آتش را خاموش كردند ، شب هنگام يكى از ياران مسيب كه نگهبان شكاف و راه فرار به سوى شام بود ، راه را گشود و آنها از محاصره گريخته به شام رفتند . چون صبح شد مسيّب هيچ كس را در ميان چهار ديوارى نيافت . يكى از يارانش اجازه خواست تا فراريان را تعقيب كند . مسيّب اجازه نداد . آن گاه به سوى اميرالمؤمنين بازگشت . خبر ماجرا پيشتر به اميرالمؤمنين عليه السلام رسيده بود . از اين رو به مسيّب چند روز اجازه ملاقات نداد . سپس او را احضار نموده توبيخ كرد و فرمود : سستى كردى و فرصت را از دست دادى . مسيّب پوزش خواست و گروهى از بزرگان كوفه وساطت كردند كه