حضرت فرمود : سوگند به خدا ، مهر زدن من به اين كيسه از روى بخل نيست بلكه من به مقدار كفايت خود تهيّه مىكنم و مىترسم كيسه را باز كنند و چيز ديگرى در آن قرار دهند . مراقبت من براى اين است و من دوست ندارم جز غذاى پاك چيزى وارد معده من شود . سپس فرمود : من در ميان آنها ( اهل عكبرا ) نمىتوانستم غير از آنچه گفتم بگويم . زيرا آنها گروهى حيله‌گر هستند و ليكن اكنون به تو دستور مىدهم كه چگونه با آنها برخورد كنى كه اگر آن گونه عمل كردى چه بهتر و گرنه تو را بر كنار مىكنم . آن گاه فرمود : رزق و روزىاى كه مىخورند و لباسى كه زمستان و تابستان مىپوشند از ايشان مگير و تازيانه‌اى به جهت دريافت پولى به كسى نزن وچارپايى كه وسيله كار آنان است مفروش ، زيرا ما به اين كارها امر نشده‌ايم بلكه ما مأموريم زيادى را از ايشان دريافت كنيم . گفتم : يا اميرالمؤمنين در اين صورت پيش تو برمىگردم به همان حال كه از پيش تو مىروم ( چيزى به دست نمىآورم ) حضرت فرمود : اگر چه اين گونه باشد « 1 » .

--> ( 1 ) - نهج‌السعادة : 2 / 44 . .