وقتى وارد بصره شدند ، برخى از اصحاب گفتند : يا اميرالمؤمنين ذرارى ( زنان و فرزندان ) واموالشان را هم ميان ما تقسيم كن . فرمود : شما چنين حقّى نداريد . گفتند : چگونه خونشان بر ما مباح شد ولى اسير گرفتن ذرارى آنها بر ما جائز نيست ، حضرت فرمود : مردان به جنگ ما آمدند ما هم با آنها جنگيديم . امّا زنها و بچه‌ها ، ما سلطه‌اى بر آنها نداريم چون مسلمان بوده و در دار هجرت قرار دارند و شما راهى براى آنها نداريد . آنچه در ميدان جنگ آوردند و در نبرد با شما به كار گرفتند و آنچه در لشكرگاه است ، از آن شما است . امّا آنچه در خانه‌هايشان است ، ميراث است كه طبق حكم خداوند به فرزندانشان مىرسد و زنان آنها [ يى كه كشته شده‌اند ] بايد عدّه نگهدارند وشما بر آنها وفرزندانشان راهى نداريد . چون در اين زمينه گفت و گو ومراجعه زياد شد . حضرت با ناراحتى فرمود : پس تيرها [ ى قرعه‌كشى ] را بياوريد وقرعه بزنيد ببينيد عايشه در سهم چه كسى قرار مىگيرد ، كه او در رأس ( اين فتنه ) است ؟ ! گفتند : استغفراللّه ، از خدا بخشش مىخواهيم ،