زيارت وآداب آن زيارت حضور زاير است در پيشگاه معشوق ، اتصال قلبى است با مبدأ فيض ، كسب نوراست از سرچشمهء انوار الهى ، زيارت آرامش است ، آرامشى پريشانى زِدا ، آرامشى اضطراب شُوى و آرامشى گوارا . زيارت سعادت است ، خوشبختى است ، و چه خوشبختى بالاتر از حضور در كنار معصوم . و حضور فقط « بودن » نيست ، بلكه همنفس شدن با فرشتگان است ، همصدايى با نيازمندان است و همدعايى با دعاگويان ؛ يك حضور روحانى ، و يك پرواز روحانى ، بال گشودن تا حريم قدس ، گويى از اين‌جا راه آسمان نزديك‌تراست و رسيدن به عرش ساده‌تر ، اين‌جا سوخته دلان مىآيند تا مرهمى بر دردِ دل خويش بجويند ، اين‌جا سرخورده‌گان از خلق مىآيند تا شفاعتى نزد خالق بيابند ، اين‌جا بىكسان مىآيند تا با « كس بى كسان » انس گيرند . پاكان مىآيند تا صفا افزون‌كنند و آلوده‌گان مىآيند تا زنگار از دل بشويند ، گناهكاران مىآيند تا توبه كنند و توبه‌كننده‌گان مىآيند تا عهد خويش تقويت كنند .