148 - قريبه گفت : وقتى كودك بودم مردى از قبيلهء ما به جنگ با امام حسين عليه السلام رفت . او در بازگشت - بعنوان غنيمت - مقدارى زعفران و شترى را با خود آورد . هنگاميكه آن زعفران را ساييدند . آتش از آن بيرون آمد . و هر زنى كه از آن زعفران بر دست خود ماليد به مرض پيسى گرفتار شد . و هنگام ذبح آن شتر از جائى كه چاقو به آن مىخورد آتش زبانه مىكشيد . و در وقت سلّاخى آن نيز جاى چاقو آتش گرفت . و در موقع قطعه قطعه كردن گوشت آن نيز آتش پديدار شد . و وقتى كه آن را براى پختن در ديگ قرار دادند آتش از آن فوران كرد . قريبه گفت : من با استخوانى از آن شتر گِلبازى كردم . سپس آن را به جايى پرتاب نمودم و پس از آنكه بزرگ شدم استخوانى را از زمين برداشتم تا با آن اسباب بازى بسازم . هنگاميكه با چاقو مشغول تراشيدن استخوان شدم ديدم از محلى كه چاقو به آن مىخورد آتش بيرون مىجهد . آنگاه دانستم كه اين همان استخوان است . سپس آن را در زمين دفن كردم « 1 » .

--> ( 1 ) - قالت قريبة : كان عندنا رجل خرج على الحسين عليه السلام ثمّ جاء ب جمل و زعفران . فلمّا دقّوا الزعفران صار ناراً . فجعلت المرأة تأخذ منه الشيء فتلطخه على يدها فيصير منه برص . و نحروا البعير . فكلّما حزّوا بالسكين صار مكانها ناراً . فجعلوا يسلخونه فيصير مكانه ناراً . فقطعوه فخرجت منه النار . فطبخوه فكلّما أوقدوا النار فارت القدر ناراً . فجعلوه في الجفنة فصار ناراً . قالت : و كنت صبية يومئذٍ فأخذت عظماً منه فطيّنت عليه ، فسقط - و أنا يومئذٍ امرأة - فأخذناه نصنع منه اللعب . فلمّا حززناه بالسكّين صار مكانه ناراً . فعرفنا أنّه ذلك العظم فدفناه ( الأمالي للشيخ الطوسي رحمه الله ص 727 المجلس 44 ) . ( راجع : مناقب آل أبي طالب عليهم السلام ج 4 ص 65 ) . نحر إبل الحسين عليه السلام فإذاً لحمه يتوقّد ناراً ( بحار الأنوار ج 45 ص 302 ) . لمّا جعل اللحم في القِدر صار ناراً ( مثير الأحزان ص 82 ) .