با خود گفت : اين سگ را به همراه خود مىبرم . آنگاه ريسمانى بر گردن سگ افكند و آن را به همراه خود كشيد . امّا در ميان راه ( از اين كار پشيمان شد و ) آن ريسمان را از گردن سگ بيرون آورد و سگ را رها نمود و به حال خود گذاشت . سپس براى مناجات با خداوند متعال به محل مورد نظر رفت . در هنگام مناجات . خداوند به او فرمود : - اى موسى - كجاست آنچه را كه تو را براى آوردن آن فرمان داده بوديم ؟ موسى عليه السلام گفت : - اى خداوند - آن را نيافتم . در اين هنگام خداوند متعال به او فرمود : به عزت و جلال خود سوگند چنانچه احدى را با خود مىآوردى - هر آينه - نام تو را از دفتر نبوّت محو مىكردم « 1 » . « 2 »

--> ( 1 ) لازم به يادآورى است كه مخاطب و مقصود اصلى در امثال اين امور مردم مىباشند . زيرا پيامبران عليهم السلام معصوم مىباشند . و ممكن است اين امر از قبيل : حسنات الابرار سيّئات المقرّبين . و يا مصداقى براى ترك اولى باشد . ( 2 ) - إنّ اللَّه سبحانه أوحى إلى موسى عليه السلام : إذا جئت للمناجاة فأصحب معك من تكون خيراً منه . فجعل موسى عليه السلام لا يعرض أحداً أحداً إلّاو هو لا يجتري أن يقول : إنّي خير منه . فنزل عن الناس . و شرع في أصناف الحيوانات . حتّى مرّ بكلب أجرب . فقال : أصحب هذا . فجعل في عنقه حبلًا . ثمّ جرّ به . فلمّا كان في بعض الطريق شمّر الكلب من الحبل و أرسله . فلمّا جاء إلى مناجاة الربّ سبحانه قال : - يا موسى - أين ما أمرتك به ؟ قال : - يا ربّ - لم أجده . فقال اللَّه تعالى : - و عزّتي و جلالي - لو أتيتني بأحد لمحوتك من ديوان النبوّة ( عّدة الداعي ص 218 ) . في نسخة : لا يجسر .