سالم راه خواهد رفت . و حديثش را احمد حنبل ثبت كرده است و رجال سندش « ثقه » و مورد اعتمادند . و ثابت بن قيس را مژده داده كه ستوده خواهد زيست و شهيد خواهد گشت و خدا به بهشت در خواهد آوردش ( 1 ) . با وجود اينها ، اين چه جنجالى است كه بر سر روايت « عشرهء مبشره » به راه انداخته‌اند و آن را سندى گرفته‌اند و وسيلهء اثبات افتخارات براى آن چند نفر و مىخواهند بهشتى بودن را به ايشان اختصاص دهند و چنين تلقين نمايند كه گويا فقط آنان به اين مزيت و امتياز نائل گشته‌اند و مژدهء بهشت را جز ايشان كسى نيافته و آن همه مژدهء بهشت كه ديگران را رسيده با آنچه ايشان راست تفاوت دارد و جز اين كلام الهى است كه مىفرمايد : كسانى كه ايمان آوردند و پرهيزكارى مىنمودند در زندگانى دنيا و در آخرت ايشان را مژده است و فرمانهاى خدا را تغيير و تبديل نيست ، آن پيروزى عظيم است . بنابر اين ، چرا مژدهء بهشت را به آن ده نفر اختصاص مىدهند و بهشت را به انحصار آنان در مىآورند ؟ و اعتراف به آن را جزو معتقدات ضرورى مىشمارند چنان كه احمد پيشواى حنبليان در نامه اى به مسدد بن مسرهد مىنويسد : « . . . و اين كه گواهى دهيم آن ده نفر در بهشتند ابو بكر و عمر و عثمان و على و طلحه و زبير و سعد و سعيد و عبد الرحمن و ابو عبيده . بنابر اين هر كه پيامبر ( ص ) در باره اش گواهى بهشت داده در حقش گواهى بهشتى بودن مىدهيم و روا نيست كه بگوئى فلانى در بهشت است و فلانى در دوزخ ، جز آن ده نفرى كه پيامبر ( ص ) برايشان گواهى بهشت داده است » ( 2 ) . اين حرفها چرا ؟ ! شايد عنايت نموده باشيد كه چرا ؟ و ما نيز از سبب آن بىاطلاع نيستيم ! در سند و متن روايت حق بررسى داريم و از آن بىتحقيق و ارزيابى نبايد در گذريم . سندش چنان كه ملاحظه مىكنيد به عبد الرحمن بن عوف و سعيد بن زيد منتهى مىشود و جز اين دو ، كسى آن را روايت نكرده است . طريق روائى عبد الرحمن

--> ( 1 ) - مجمع الزوائد 9 / 322 . ( 2 ) - جلاء العينين 118 .