فَأْتِيا فِرْعَوْنَ آييد بر فرعون ، فَقُولا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 16 ) گوئيد ما فرستادهء خداوند جهانيانيم . أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ ( 17 ) كه بنى اسرائيل را بگشاى و با ما گسيل كن . قالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينا وَلِيداً فرعون گفت نه ما ترا پرورديم در ميان خويش آن وقت كه ترا زادند ؟ وَ لَبِثْتَ فِينا و در ميان ما مىبودى ؟ مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ( 18 ) از روزگار خويش سالها ؟ وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ و كردى كردهء خويش كه كردى ، وَ أَنْتَ مِنَ الْكافِرِينَ ( 19 ) و اكنون تو بنعمت من و نيكو داشت من از نسپاسانى . قالَ فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ ( 20 ) . گفت كردم من آنچه ميگويى و [ بودن من در ميان شما و كشتن آن كشته از آن بود كه مردى ] بودم از ناآگاهان . فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ تا گريختم از شما آن گه كه ترسيدم از شما ، فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْماً خداوند من مرا دانش بخشيد و پيغام ، وَ جَعَلَنِي مِنَ - الْمُرْسَلِينَ ( 21 ) و مرا از پيغامبران كرد [ و فرستاد به تو ] . النوبة الثانية اين سورة الشعرا دويست و بيست و هفت آيت است و هزار و دويست و نود و هفت كلمه و پنج هزار و پانصد و بيست و دو حرف . جمله به مكه فرو آمد مگر سه آيت در آخر سورة كه به مدينه فرو آمد ، و ذلك قوله : وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ الى آخر السورة و در اين سورة ناسخ و منسوخ نيست مگر يك آيت :