« تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا » آن بهشت كه ما ميراث رسانيديم از بندگان خويش ، « مَنْ كانَ تَقِيًّا » ( 63 ) او را كه پرهيزگار است . « وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ » فرو نمىآئيم [ ما كه فريشتگانيم ] مگر بفرمان خداوند تو « لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا » او راست آنچه پيش ما ، « وَ ما خَلْفَنا » و آنچه پس ما ، « وَ ما بَيْنَ ذلِكَ » و آنچه ميان ماست « وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا » ( 64 ) و خداوند تو هرگز فراموش كار نبود و نيست . « رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » خداوند آسمانها و زمين ، « وَ ما بَيْنَهُما » و هر چه ميان آسمان و زمين است ، « فَاعْبُدْهُ » او را پرست ، « وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ » و بر پرستش وى شكيبا باش . « هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا » ( 65 ) هيچ دانى او را همنامى و مانندى ؟ « وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ » و ميگويد مردم ، « أَ إِذا ما مِتُّ » باشد كه من بميرم ؟ « لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا » ( 66 ) آرى براستى مرا از خاك زنده بيرون آرند ؟ « أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ » نينديشد مردم و در ياد ندارد ، « أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ » كه ما از نخست بيافريديم او را « وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً » ( 67 ) و خود هيچ چيز نبود ؟ « فَوَ رَبِّكَ » به خداوند تو ، « لَنَحْشُرَنَّهُمْ » كه ايشان را فراهم آريم « وَ الشَّياطِينَ » و ديوان ، [ ايشان با ايشان از آدمى و پرى ] « ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ » آن گه ايشان را حاضر آريم « حَوْلَ جَهَنَّمَ » گرد بر گرد دوزخ ، « جِثِيًّا » ( 68 ) بزانوها در نشسته . « ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيعَةٍ » آن گه پس بيرون ستانيم و جدا كنيم [ نخست ] از هر گروهى ، « أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيًّا » ( 69 ) كيست از ايشان كه بر رحمن شوخ‌تر است و دليرتر و گردن كش‌تر . « ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ » آن گه ما دانائيم ، « بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلى بِها صِلِيًّا » ( 70 ) بايشان كه سزاترند بسوختن به آن . « وَ إِنْ مِنْكُمْ » و نيست از شما هيچكس « إِلَّا وارِدُها » مگر بدوزخ رسيدنى ، [ گذرگاه يا بيگاه ] « كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا » ( 71 ) بر خداوند تو بريدنى است و