كس نداند ، توان او كس نتواند ، به قدر او كس نرسد ، لم يكن ثمّ كان را با لم يزل و لا يزال چه آشنايى ! قدم را با حدوث چه مناسبت ! حقّ باقى در رسم فانى چه پيوندد ؟ ماسور تكوين بهيئة تمكين چون رسد ؟ گر حضرت لطفش را اغيار بكارستى * عشّاق جمالش را امّيد وصالستى ممكن شودى جستن گر روى طلب بودى * معلوم شدى آخر گر روى سؤالستى پير طريقت گفت : الهى ، نور ديدهء آشنايانى ، روز دولت عارفانى ، لطيفا ، چراغ دل مريدانى و انس جان غريبانى ، كريما ، آسايش سينهء محبّانى و نهايت همّت قاصدانى ، مهربانا ، حاضر نفس واجدانى و سبب دهشت و الهانى ، نه به چيزى مانى تا گويم كه چنانى آنى كه خود گفتى و چنان كه گفتى آنى ، جانهاى جوانمردان را عيانى و از ديدها امروز نهانى . اندر دل من بدين عيانى كه تويى * و از ديدهء من بدين نهانى كه تويى وصّاف ترا وصف نداند كردن * تو خود بصفات خود چنانى كه تويى « الر » الالف تشير الى اسمه - اللَّه ، و اللّام تشير الى اسمه - لطيف ، و الرّاء تشير الى اسمه رحيم . يقول اللَّه تعالى : باسم اللَّه اللطيف الرّحيم ، « ان هذه السورة آيات الكتاب الذى اخبرت فى التورية » انّى انزله على محمّد ( ص ) : بنام من كه خداوندم ، لطيف و رحيم‌ام ، كه اين سورة ، آيات آن كتاب است كه در تورات وعده داده‌ام كه فرو فرستم بمحمّد ( ص ) ، كتابى كه يادگار مؤمنان است و هم راه « 1 » طالبان ، عدّت عابدان و زاد زاهدان ، موعظت خائفان و رحمت مؤمنان . « إِنَّا أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ » جايى ديگر گفت : « قُرْآناً عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ بَشِيراً وَ نَذِيراً ، قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ ، وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ . وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ » اين قرآن راه جويان را راهست ، و بار خواهان را بار است ، و مؤمنانرا شفيع و گواهست ، امروز بشارت است و رحمت و فردا عزّ و ناز و كرامت ، امروز رشاد و راست راهى و فردا از عقوبت آزادى ،

--> ( 1 ) - نسخهء الف : هام راه