گواهى كه بود در ميان شما إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ هر گه كه حاضر آيد بيكى از شما مرگ حِينَ الْوَصِيَّةِ هنگام وصيت كردن اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ آن گواهى بايد از دو گواه استوار از اهل دين شما أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ يا گواهى دو تن از اهل جز از دين شما إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ اگر چنان بود كه در سفر باشيد ، فَأَصابَتْكُمْ و ناگاه بشما رسد ، مُصِيبَةُ الْمَوْتِ مرگ رسيدنى ، تَحْبِسُونَهُما ايشان را هر دو فرا سوگند پناويد مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ پس نماز ديگر ، فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ تا آن دو گواه سوگند خورند بخداى إِنِ ارْتَبْتُمْ اگر بگواهى ايشان در شك باشيد لا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَناً كه با سوگند بدروغ بهاى اندك نمىخريم از دنيا ، وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى . و اگر چند كه خويشاوندى بود وَ لا نَكْتُمُ شَهادَةَ اللَّهِ و گواهى كه خداى را به آن قيام ميبايد كرد پنهان نميداريم إِنَّا إِذاً لَمِنَ الْآثِمِينَ ( 106 ) ما پس از بزه كاران باشيم اگر چنين كنيم . فَإِنْ عُثِرَ اگر برافتند عَلى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً بر آنكه ايشان هر دو خيانت كردند ، و بزه كار شدند ، فَآخَرانِ يَقُومانِ مَقامَهُما پس برخيزد دو تن ديگر بجاى آن دو گواه [ كه دروغ گفتند ] ، مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيانِ دو گواه كه اوليترند بگواهى ، و نزديكترند بايشان كه آن دو گواه پيشين كه مستحق نام خيانت شدند ، بدان شدند كه با ايشان خيانت كردند ، فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ سوگند بخورند بخداى لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما كه گواهى ما دو تن راست تراست از گواهى ايشان دو تن ، وَ مَا اعْتَدَيْنا و ما اندازهء راستى درنگذاشتيم ، إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 107 ) و اگر درگذاشتيم آن گه از ستمكارانيم بر خويشتن . ذلِكَ أَدْنى اين چنين نزديكتر بود و اولىتر أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهادَةِ عَلى وَجْهِها كه گواهان بر وجه خويش و بر راستى بگزارند أَوْ يَخافُوا أَنْ تُرَدَّ أَيْمانٌ