لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ حقيقت ايمان بنده و غايت روش وى در راه توحيد سر بدوستى خداى باز نهد . و حقيقت دوستى موافقت است ، يعنى كه با دوست وى دوست باش ، و با دشمن وى دشمن . اشارت صاحب شرع اين است « اوثق عرى الايمان الحبّ فى اللَّه و البغض فى اللَّه . » - در آثار بيارند كه : رب العالمين به پيغامبرى از پيغامبران پيشينه وحى فرستاد كه بندگانم را بگوى كه درين دنيا زهد پيش گرفتيد ، تا راحت خويش تعجيل كنيد و از رنج دنيا بر آسائيد . و بيرون از زهد طاعتى و عبادتى كه كرديد ، به آن عزّ خود و نيكنامى خويش جستيد ، اكنون بنگريد كه براى من چه كرديد ؟ هرگز دوستان مرا دوست داشتيد ؟ يا با دشمنان من دشمنى گرفتيد ؟ - همانست كه با عيسى ع گفت : يا عيسى اگر عبادت آسمانيان و زمينيان در راه دين با تو همراه باشد و آن گه در آن دوستى دوستان من ، و دشمنى با دشمنان من نبود ، آن عبادت ترا به كار نيايد ؛ و هيچ سود ندارد . در خبر است كه : بو ادريس خولانى فرا معاذ گفت كه : من ترا در راه خدا دوست دارم . معاذ رض گفت : بشارت باد كه از رسول خدا شنيدم كه روز قيامت كرسيها بنهند پيرامن عرش مجيد ، گروهى را كه رويهاى ايشان چون ماه شب چهاردهم باشد ، همه از هيبت رستاخيز در هراس باشند و ايشان ايمن . همه با بيم باشند و ايشان ساكن . - گفتند : يا رسول اللَّه ! اين قوم كه باشند ؟ گفت : « المتحابّون فى اللَّه . » و روى ان اللَّه عزّ و جلّ يقول : « وجبت محبتى للمتحابّين في ، و المتجالسين فىّ ، و المتزاورين في ، و المتباذلين فيّ » . مجاهد گفت : دوستان خدا چون در روى يكدگر خندند ، گناهان از ايشان فرو ريزد ، هم چنان كه برگ از درختان ؛ تا آنكه پاك بخداى رسند ، و برستاخيز ايشان را با پناه خود گيرد و ايمن كند . بزرگان دين گفتند : هر كه امروز بر حذر نباشد ، فردا به اين امن نرسد . كه امن بعد از حذر