وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً ( 145 ) و ايشان را فريادرسى و يارى نيابى . إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مگر ايشان كه توبه كنند ، وَ أَصْلَحُوا و كار خود [ و دلهاى مردمان تباه گشته ] باصلاح آرند ، وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ و دست باللّه زنند ، وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ و دين خويش خداى را پاك كنند ، فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ آن گه ايشان با مؤمنان‌اند ، وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ و دهد خداى مؤمنانرا ، أَجْراً عَظِيماً ( 146 ) مزدى بزرگوار . النوبة الثانية قوله تعالى : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ - ابن عباس گفت : سبب نزول اين آيت آن بود كه عبد اللَّه بن سلام و اسد و اسيد پسران كعب ، و ثعلبة بن قيس و و يامين بن يامين و برادر زادهء عبد اللَّه سلام ، سلمه و خواهرزادهء وى سلام ، اينان مؤمنان اهل كتاب‌اند ، پيش مصطفى ( ص ) شدند ، و گفتند : يا رسول اللَّه ! ما ايمان ميآريم به تو ، و به قرآن كتاب تو ، و به موسى و بر تورات كتاب وى ، و به عزير ، و بيرون ازين هر چه هست از كتاب و رسل ايمان بدان نياريم . مصطفى ( ص ) گفت : نه ، كه ايمان آريد به خدا و برسول وى محمد ، و بكتاب وى قرآن ، و بهر كتاب كه پيش از قرآن فرو آمد . ايشان گفتند : نكنيم . پس ربّ العالمين اين آيت فرستاد ، ميگويد : اى شما كه به محمد و به قرآن و به موسى و به تورات گرويدند ، آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ باللّه بگرويد ، و برسول وى محمد ، و بكتاب وى قرآن ، و بهر كتاب كه پيش از وى فرو فرستاده آمد : تورات و انجيل و زبور و جز از آن از كتب و صحف . پس كفّار اهل كتاب را گفت : ايشان كه ايمان نياوردند ، و به خدا كافر شدند و بفريشتگان ، يعنى جهودان كه به جبرئيل كافر شدند ، و بت پرستان گفتند : الملائكة بنات اللَّه .