گشاده ، و زانو راست بداشته ، و هر دو بازو از پهلو دور داشته ، مگر كه زن باشد . آن گه سه بار گويى : سبحان ربى العظيم ، و اگر امام نباشى هفت بار يا ده بار نيكوتر بود ، پس از ركوع باز آيى دست برداشته و مىگويى : سمع اللَّه لمن حمده تا راست بايستى « 1 » ، و آرام گيرى ، چون راست بايستادى « 2 » گويى : « ربّنا لك الحمد ملء السّماوات و ملء ما شئت من شىء بعد » ، پس تكبير كنى ، و بسجود شوى ، و آنچه به زمين نزديكتر است از اعضا ، بايد كه بيشتر به زمين رسد ، اوّل زانو ، آن گه دست ، آن گه پيشانى ، آن گه بينى ، و دو دست برابر دوش بر زمين نهى ، انگشتها بهم باز نهاده . و اگر زن باشد جملهء اعضا فراهم دارد . و سبحان ربى الأعلى سه بار بگويى ، و اگر تنها باشى بيفزايى ، هفت يا ده بار . پس تكبير كنى و از سجود بر آيى ، و بر پاى چپ نشينى ، و هر دو دست بر دور آن نهى ، و گويى : « ربّ اغفر لى و ارحمنى و ارزقنى و اهدنى و اجبر لى و عافنى و اعف عنّى » ، و سجود ديگر همچنين كنى . پس از سجود باز نشينى نشستنى سبك ، كه آن را جلسة الاستراحة گويند ، و تكبير كنى ، و بر پاى خيزى . و ديگر ركعت همچون اوّل بگزارى . « اعوذ » بر سر قراءت فرو نگذارى . پس چون از سجود دوم ركعت فارغ شدى ، بتشهد نشينى بر پاى چپ ، هر دو دست بر ران نهاده ، و انگشتان دست چپ گشاده دارى ، و انگشتان دست راست فرو گيرى ، مگر مسبّحه ، چنان كه در عدد پنجاه و سه گيرى ، چون بكلمهء شهادت رسى آنجا كه گويى : « الّا اللَّه » مسبّحهء دست راست بردارى ، و بدان اشارت بوحدانيّت كنى . و در تشهّد دوم همچنين ، لكن در تشهّد آخر هر دو پاى از زير برون آرى ، و بجانب راست پاى چپ بخوابانى ، و قدم راست بپاى كنى ، انگشتان به قبله ، و سرون « 3 » چپ بر زمين نهى ، و در تشهّد اوّل « اللّهمّ صلّ على محمّد و على آل

--> ( 1 ، 2 ) - نسخهء ج : بيستى . . . بيستادى . ( 3 ) - سرون ، بفتح اول ، شاخ گاه و گوسفند و امثال آن ، و بضم اول بمعنى سرين است كه نشستنگاه مردمان و كفل چارپايان باشد . ( برهان قاطع ) . )