نتوانند ] ، وَ هُوَ مَعَهُمْ و او با ايشانست [ بدانش ] ، إِذْ يُبَيِّتُونَ آن گه كه شب بسر مىبرند ، ما لا يَرْضى مِنَ الْقَوْلِ به آنچه خداى نپسندد از سخن ، وَ كانَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطاً ( 108 ) و خداى به آنچه ايشان ميكنند دانا است . ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ آگاه بيد « 1 » و گوش داريد شما كه اينان‌ايد هن « 2 » ، جادَلْتُمْ عَنْهُمْ داورى بداشتيد ايشان را ، فِي الْحَياةِ الدُّنْيا در زندگانى اين جهان ، فَمَنْ يُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ آن كيست كه داورى ايشان دارد روز رستاخيز ؟ أَمْ مَنْ يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا ( 109 ) يا كيست كه بر ايشان وكيل بود [ بسنده و كارساز ] . النوبة الثانية قوله تعالى : فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ الآية - ميگويد : چون از نماز خوف فارغ گشتيد ، و رخصت كه داديم در آن پذيرفتيد ، آن گه خداى را عزّ و جلّ نماز كنيد ، اگر تندرست باشيد بر پاى ايستاده ، و اگر بيمار باشيد نشسته ، و اگر خسته باشيد كه نتوانيد نشستن ، جنب فرا داده . ذكر اينجا بمعنى نماز است چنان كه آنجا گفت : الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً ، و روا باشد كه بمعنى توحيد و تسبيح و شكر باشد ، يعنى كه چون از نماز فارغ گشتيد خداى را ياد كنيد بتعظيم و تقديس و تسبيح و شكر . مصطفى ( ص ) گفت : « ذكر اللَّه علم الايمان ، و براءة من النّفاق ، و حصن من الشيطان ، و حرز من النّيران » ، و به موسى ( ع ) وحى آمد : « يا موسى ، اجعلنى منك على بال و لا تنس ذكرى على كل حال ، و ليكن همك ذكرى ، فان الطريق على » . فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ ميگويد : چون آرام گرفتيد ، و از بيم و

--> ( 1 ) - نسخهء ج : باشيد . ( 2 ) - نسخهء ج : كلمهء هن را ندارد .