رسول خدا ( ص ) قصر كرد در امن ، عمر خطاب وى را گفت : ما بال القصر و قد آمنّا ؟ اين قصر كردن چيست كه آمن گشتيم ؟ جواب داد وى را : صدقة تصدّق اللَّه بها عليكم ، فاقبلوا صدقته . فصل بدان كه قصر جز در سفر روا نيست ، و سفر بر چهار ضربست : سفر واجب چون حجّ و عمره و جهاد ، و سفر طاعت چون زيارت پدر و مادر ، و سفر مباح چون تجارت و نزهت ، و سفر معصيت چون راه زدن و دزدى كردن . و قصر در همه جائز است مگر در سفر معصيت ، و بمذهب ابو حنيفه در سفر معصيت نيز روا است . و اين آيت كه دليل قصر است ، در سفر واجب آمده است ، و سفر طاعت و سفر مباح بدان ملحق است ، و احكام كه به سفر تعلّق دارد بر سه ضربست : يكى آنست كه به سفر دراز مخصوص است . چون قصر و فطر و مسح بر موزه سه شبان روز ، و دوم آنست كه در سفر دراز و كوتاه هر دو روا است ، چون نماز نافله بر راحله ، و تيمّم و مردار خوردن بوقت ضرورت ، و ترك جمعه . حكم سيوم جمع است ميان دو نماز . قول قديم شافعى آنست كه در سفر كوتاه روا است ، و بقول جديد جز در سفر دراز روا نيست . و سفر دراز چهار بريد است ، هر بريدى چهار فرسنگ ، هر فرسنگى سه ميل بهاشمى ، هر ميلى دوازده هزار قدم ، جمله شانزده فرسنگ باشد ، چهل و هشت ميل . و در خبر است از رسول خدا ( ص ) كه گفت : « يا اهل مكه لا تقصروا فى اقلّ من اربعة برد » ، ذلك من مكة الى عسفان او الطائف . « برد » جمع بريد است ، يقال بريد و برد ، كما يقال سبيل و سبل ، و نذير و نذر . و بريدى دوازده ميل باشد چنان كه گفتيم ، و بمذهب ثورى و اصحاب راى حدّ مسافت قصر سه مرحله است ، بيست و چهار فرسنگ .